Μία θρησκεία μόνο εἶναι (ἀληθινή) ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανική θρησκεία καί τό πνεῦμα αὐτό τό ὀρθόδοξο εἶναι τό ἀληθές. Τά ἄλλα πνεύματα εἶναι πνεύματα πλάνης καί οἱ διδασκαλίες (τους) εἶναι μπερδεμένες… Λοιπόν ἐγώ ἔτσι πιστεύω τά πράγματα. … Ὄχι, δέν παραδέχομαι ὅλες τίς θρησκεῖες.
Με μεγάλη μάς χαρά καί ευγνωμοσύνη Δοξάζουμε τον Θεό πού επέτρεψε καί πάλι εδώ στο εξωτερικό να λάβει χώρα η θεάρεστη Ομιλία με τον πάτερ Βίκτωρ Βαφειάδη στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στο Ντάρμστατ! Συμμετείχαν πολύ πιστοί απο διάφορες περιοχές της Γερμανίας οι οποίοι ωφεληθείκαν από τόν θεολογικό λόγο τού π.Βίκτωρ.
Την ώρα λοιπόν που το θυμίαμα άρχισε ν’ ανεβαίνει ανάλαφρα και να ευωδιάζει ο Ναός από το άρωμά του, ο Ζαχαρίας είδε έναν αστραποβόλο Άγγελο να κάθεται στα δεξιά του Θυσιαστηρίου. Αμέσως τον κατέλαβε ταραχή και τον κυρίεψε ο φόβος. Τότε ο Άγγελος με φωνή γλυκιά και καθησυχαστική του είπε. – «Μή φοβοῦ Ζαχαρία, διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καί ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοί»
Τονίσαμε, σὲ προηγούμενό μας ἄρθρο, ὅτι ὁ Σταυρὸς εἶναι πολυσήμαντο σημεῖο. Δὲν δηλώνει μόνον τὸ Τίμιο Ξύλο, πάνω στὸ ὁποῖο ἐτάθη καὶ ἔχυσε τὸ ζωοποιό Του αἵμα ὁ θυσιασθεὶς γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου Κύριός μας, ἀλλὰ πρὸ πάντων σημαίνει τὸν ἴδιο τὸν Ἐσταυρωμένο, τὸν Παθόντα καὶ Ἀναστάντα ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς, -ἀναζωογονήσεως-, καὶ σωτηρίας.
Η Αγία Ελένη βρίσκει τον Σταυρό του Κυρίου Ιησού Χριστού, ο οποίος παρέμενε εκεί θαμμένος είτε από τους πρώτους Χριστιανούς για να προστατευτεί απ’ τους ειδωλολάτρες, είτε από τους Ιουδαίους ώστε να ξεχαστεί το όνομα του Ιησού.
Ὁμιλία του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.Ι΄ Ματθαίου (Α΄ Κορ. 4, 9-16)– ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 28-08-94
Στην παρούσα μελέτη θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε συνοπτικώς τι κρύβεται πίσω από την φράση ‘ο Υιός τού Θεού’ κι αυτό όχι μόνο προς χάριν των ετεροδόξων…
π. Σάββας Αχιλλέως ♰: Γνωρίζεις ποιο είναι το βασικό σύνθημα της χριστιανικής πίστης;
Ἀπὸ ποιόν ἄλλον ἀπὸ τὸν Κύριό μας νὰ ζητήσουμε τὴν εὐλογία γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ καὶ ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους, Αὐτὸν ποὺ εἶναι ὁ Βασιλιὰς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων καὶ ἡ Βασιλεία Του εἶναι ἀπέραντη, διότι εἶναι «ὁ ὤν πρὸ τῶν αἰώνων, ἐπ’ αἰῶνα τε καὶ ἔτι Κύριος». Σ’ Αὐτὸν ζητᾶμε νὰ πληρώσῃ τὸ νέο ἔτος μὲ τὶς δωρεὲς καὶ μὲ τὴν χρηστότητά Του.
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἑορτή. Εἶνε ἡ 1η τοῦ Σεπτεμβρίου, ποὺ οἱ Χριστιανοί, ὅπως κάθε πρωτομηνιά, ζητοῦν ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ διανύσουν τὸ μῆνα μὲ εὐλογία καὶ χωρὶς ἁμαρτία. Ἀλλὰ εἶνε καὶ πρωτοχρονιά. –Ἐμεῖς, θὰ πῆτε, πρωτοχρονιὰ ἔχουμε τὴν 1η Ἰανουαρίου. Ναί, ἀλλ᾽ αὐτὸ σύμφωνα μὲ τὸ πολιτικὸ ἡμερολόγιο· μὲ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἡμερολόγιο ἀρχὴ τοῦ ἔτους εἶνε ἡ 1η Σεπτεμβρίου. Στὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας ἡ ἡμέρα αὐτὴ λέγεται Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ποὺ σημαίνει πρωτοχρονιά.
π. Αθανάσιος Μυτιληναίος ♰: Πως μπορούμε να νικήσουμε τον φόβο μας για τον θάνατο;
Έλεγεν: «να αγαπάς τα πτωχά παιδιά καλλίτερα από τα ιδικά σου, ει δε και να ζητάς πως να δίνης του παιδιού σου να τρώγη και να πίνη καλά, να έχη εύμορφα φορέματα και δι’ εκείνο το πτωχό να μη σε μέλλη, αύριο βλέπεις το παιδί σου αποθαμένο και καίγεται η καρδιά σου (Διδαχή Ζ’.).
«Απόδοσις» στην εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει την μετά πάροδο κάποιων ημερών επανάληψη της εορτής, ώστε με αυτόν τον τρόπο η διάρκεια της εορτής παρατείνεται μέχρι την ημέρα της Αποδόσεως. Η καθιέρωση της Απόδοσης των εορτών προέρχεται από την παράδοση του Ισραηλιτικού Λαού στην Παλαιά Διαθήκη. Οι Δεσποτικές εορτές, οι Θεομητορικές και αυτές στις μνήμες των Αγίων, δεν είναι μόνο αφορμές για πανηγύρεις αλλά και για να ανακαλύψει ο άνθρωπος την Αλήθεια, ότι το μόνο που αξίζει στην ζωή είναι ο αγώνας για την αγιότητα
«Ζωντανή πίστη» – Κήρυγμα π. Γεωργίου Σχοινά στον Άγιο Γεώργιο Άλσους Προμπονά , Κυριακή 17 Αυγούστου 2025
Μετά από συκοφαντία από κάποιους μωαμεθανούς που τον κατήγγειλαν ότι με το κήρυγμά του εμφανιζόταν ως υποκινητής του παπα-Θύμιου, συνελήφθηκε από τους Αγαρηνούς και προσήχθηκε στον διαβόητο τύραννο Αλή Πασά. Εκεί με θάρρος ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό και την ιερή αποστολή που εκτελούσε, με τις περιοδείες που έκανε και το κήρυγμα που σκοπό είχε τον στηριγμό των ευσεβών στην πίστη του Χριστού, την παρηγοριά των θλιβομένων ομοφύλων χριστιανών και την υπακοή των πιστών στους νόμους της εξουσίας.
Η υγεία του κλονισμένη από τους υπεράνθρωπους αγώνες και την υπέρμετρη άσκηση, οδήγησε σε καρδιακή ανεπάρκεια. Έναν μήνα πριν την κοίμησή του, είχε πληροφορηθεί τον ακριβή χρόνο από την ίδια την Παναγία. Στις 14 Αυγούστου παρακολούθησε την ιερή αγρυπνία προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μετέλαβε τα Άχραντα Μυστήρια και μετά το τέλος της ακολουθίας άφησε την τελευταία του πνοή.
Αλλά δεν μπορούσε να το ιστορήσει, επειδή το Πρόσωπο του Κυρίου άλλαζε συνεχώς, μετέβαλλε την όψη. Τότε ο Χριστός κάλεσε τον Ανανία να έρθει κοντά Του και του ζήτησε την επιστολή από τον Αύγαρο. Του έστειλε απάντηση λέγοντας ότι είναι μακάριος αφού πίστεψε σε Εκείνον χωρίς να τον δει και μακάριοι είναι όσοι, χωρίς να Τον δουν, πιστεύουν σ΄ Αυτόν. Του υποσχέθηκε ότι θα στείλει έναν από τους μαθητές του να και θα τον θεραπεύσει.
Όλοι αυτοί μόλις έμαθαν την αιτία της συνάξεως θρήνησαν και έβρεχαν το πρόσωπό τους με δάκρυα, οπότε η Θεοτόκος τους είπε: «Ω φίλοι και μαθητές του εμού Υιού και Θεού, μην μεταβάλλετε σε πένθος και λύπη την χαρά μου, αλλά ενταφιάστε το σώμα μου, καθώς εγώ θέλω και έχω προετοιμάσει το νεκροκρέβατο». Κατόπιν η Παναγία ανακλίνεται στο νεκροκρέβατο και αφού απευθύνει δεήσεις και ικεσίες στον Υιό της, ευλογεί τους παριστάμενους, αφήνει εις τα χέρια του Υιού και Θεού Της την ολόφωτη και Παναγία ψυχή της.
Μέ τήν Μετάστασή της στούς οὐρανούς ἡ Θεοτόκος δέν χωρίζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀλλά τήν ἐκπροσωπεῖ στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπου εἰσῆλθε ἀναστημένη ὡς πρόδρομος τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Διά τῆς Μεταστάσεως τῆς Θεοτόκου, «λαμβάνομε καί ἐμεῖς πληροφορίαν αἰωνίου ζωῆς καί ἔχομε ἀποκτήσει τήν Θεοτόκο μεσίτρια πρός τόν Θεό»
Μετά το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων, ο Χριστός έδιωξε με πλοίο τους μαθητές του, αλλά αυτός ανέβηκε στο όρος για προσευχή ολονύκτια. Οι μαθητές συνάντησαν μεγάλη τρικυμία, κινδύνευαν να πνιγούν, μα ο Χριστός τους άφησε να παλεύουν σχεδόν όλη τη νύχτα με τα κύματα.
Ἡ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου πιστεύεται καί ἑορτάζεται ἀπό τούς πιστούς ὅλων τῶν αἰώνων. Δέν εἶναι δογματικῶς κατοχυρωμένη, οὔτε ἀναφέρεται ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο, διότι «ἡ Ἐκκλησία δίδει καί μορφολογικῶς τόν χαρακτήρα δόγματος σέ μία ἤδη ὑπάρχουσα ἀλήθεια τῆς πίστεως, μόνον ὅταν δι᾿ ἐξωτερικῆς ἀνάγκης δίδεται σέ αὐτήν ἀφορμή πρός τοῦτο»[7]. Γιά τήν Μετάσταση τῆς Θεοτόκου δέν δόθηκε ποτέ τέτοια ἀφορμή, διότι οὐδέποτε ἀμφισβητήθηκε.
Κανονικά η εορτή της Μεταμορφώσεως θα έπρεπε να εορτάζεται περί τον μήνα Μάρτιο, ανάλογα πότε είναι το Πάσχα. Όμως ο χρόνος αυτός συμπίπτει με την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και δεν θα μπορούσε να εορταστεί πανηγυρικά. Η 6η Αυγούστου επιλέχθηκε από τους Αγίους Πατέρες διότι βρίσκεται σαράντα ημέρες πριν από την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου.
Έτσι δεν θα αναγκάζονταν να αρνηθούν την πίστη τους. Όταν όμως αντιλήφθηκαν ότι οι διώκτες τους πλησίαζαν στο καταφύγιό τους, προσευχήθηκαν στο Θεό, κατά την διάρκεια της νύχτας, να πεθάνουν για να μην πέσουν στα χέρια των διωκτών τους. Ο Θεός εισάκουσε την δέησή τους και το πρωί κοιμήθηκαν χωρίς να ξυπνήσουν. Ο βασιλιάς ανακάλυψε την κρυψώνα τους και διέταξε να σφραγιστεί με πέτρες η είσοδος της σπηλιάς, για να βρουν έτσι επώδυνο θάνατο αυτά τα παιδιά . Μετά από περίπου 200 χρόνια, (περί το 446 μ.Χ.), επί Θεοδοσίου του Μικρού…..
Ὅπως ὁ κενός τάφος καί τά ἐντάφια ἀπετέλεσαν μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, παρομοίως καί ὁ κενός τάφος καί τά ἐντάφια τῆς Παναγίας μαρτυροῦν περίτρανα τήν ἐνσώματη ἀνάστασή της καί τήν μετάθεσή της στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Πῶς ἀλλοιῶς ἐξηγεῖται τό γεγονός ἀπό τόν κλειστό τάφο νά λείπη τό θεοδόχο σῶμα τῆς Παναγίας καί νά βρίσκωνται μόνο τά ἐντάφια;
Στα αγιολόγια της Εκκλησίας μας υπάρχουν άγιοι οι οποίοι αγίασαν ομού με μέλη των βιολογικών τους οικογενειών. Μια τέτοια αγία είναι και η οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη, η οποία μόνασε και αγίασε με την κόρη της Θεοπίστη. Οι δύο αυτές οσιακές μορφές λαμπρύνουν το πλούσιο αγιολογικό μωσαϊκό της Εκκλησίας των Θεσσαλονικέων.
«Μη γένοιτο ποτέ να αρνηθώ εγώ την πίστη μου και ας είμαι άρρωστος έως ότου θέλει ο Θεός». Όμως ο τούρκος αυτός δεν έπαυσε να τον παρακινεί να τουρκεύσει. Του έλεγε ότι θα του έδινε δυο φύλλα ελιάς, πάνω στα οποία είχε γραμμένα σατανικά και μαγικά γράμματα, με τα οποία να καπνιστεί, για να απαλλαγεί από τον πυρετό. Όμως ο Άγιος δεν δεχόταν με τίποτε τις προσφορές του και ομολογούσε τον Χριστό ως Θεό του.
Σύμφωνα μέ τήν πίστη, τήν λατρεία καί τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅταν ὁ Σωτήρας μας εὐδόκησε νά παραλάβη κοντά Του τήν Παναγία Μητέρα Του, τῆς ἀνήγγειλε μέ Ἄγγε- λο ὅτι σέ τρεῖς ἡμέρες θά μεταβῆ ἀπό τήν πρόσκαιρη ζωή στήν αἰώνια. Ἡ Θεοτόκος τότε ἀνέβηκε στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ὅπου συνήθιζε νά προσεύχεται, καί ἀφοῦ εὐχαρίστησε τόν Θεό, ἐπέστρεψε στήν οἰκία της καί ἑτοίμασε τά ἀπαραίτητα γιά τόν ἐνταφιασμό της.
Πῶς εἶναι καί ποῦ βρίσκονται οἱ προφῆτες Ἠλίας καί Ἐνώχ; π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου
Το παρήγορο είναι το γεγονός, ότι ο Θεός πολλές φορές, βλέποντας την αμέλεια και την αδιαφορία μας για τη θεραπεία της ψυχής μας, παραχωρεί να έρθουν σωματικές αρρώστιες, που μας ταλαιπωρούν και μας βασανίζουν, προκειμένου μέσω αυτών να θεραπεύσει τις ψυχές μας. Λέει σχετικά ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τα εξής: Πάντοτε όταν αμαρτήσει η ψυχή, τιμωρεί ο Θεός το σώμα με αρρώστιες. Όταν υπομένουμε τις σωματικές αρρώστιες και δεν γογγύζουμε, αλλά δοξάζουμε τον Θεόν, τότε βρίσκουμε μεγάλη πνευματική ωφέλεια και θεραπεία των ψυχών μας.
Ὑμνεῖ καὶ δοξολογεῖ «τὰς μυστικὰς σάλπιγγας τοῦ Πνεύματος, τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου» (Δοξαστικό). Οἱ θεοφόροι αὐτοὶ Πατέρες διεκήρυξαν τὴν μία ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Λόγου «ἐν δύο φύσεσιν», ἀντικρούοντας ἔτσι τὶς αἱρετικὲς δοξασίες τῶν μονοφυσιτῶν, κυρίως δὲ τοῦ Εὐτυχοῦς καὶ τοῦ Διοσκούρου, ποὺ ὑποστήριζαν ὅτι ἡ θεία φύση ἀπορροφᾶ τὴν ἀνθρωπίνη.
Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐπιλέγει ἡ Ἐκκλησία μας τὰ ἀναγνώσματα αὐτὴν τὴν περίοδο, τοποθετεῖ τὴν δράση τοῦ Κυρίου «παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας» (Ματθ., δ’ 18), ὄχι ἀσφαλῶς τυχαῖα.
π. Αθανασίου Μυτιληναίου: Έτσι βλέπομε και καθ ‘όλον το μήκος της Καινής Διαθήκης αλλά και της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, να μην φαίνεται πουθενά γυναίκα να ιερατεύει. Ο Χριστός είχε βεβαίως μαθητάς. Αυτοί οι μαθηταί, οι Απόστολοί Του, χειροτόνησαν επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους. Πουθενά δεν βλέπομε όμως ανάθεση ιερατείας σε γυναίκα.
Ανάμνηση του εν τω ουρανώ φανέντος σημείου του Τιμίου Σταυρού επί Κωνσταντίου