Ἕνας δυστυχισμένος ἄνθρωπος ἔκειτο παράλυτος καὶ ἀπόλυτα ἐγκαταλειμμένος σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πέντε στοὲς τῆς φημισμένης δεξαμενῆς Βηθεσδὰ στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ τριάντα ὀχτὼ χρόνια. Περίμενε ὑπομονετικὰ τὴ θαυματουργική του ἴαση, μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους ἀσθενεῖς, ἀφοῦ ἐκεῖ «κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν» (Ἰωάν. 5,3).
«Ἴδε ὑγιὴς γέγονας, μηκέτι ἁμάρτανε» (Θεολογικὸ σχόλιο στὴν Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου)
