Στον εσπερινό που τελείται την Καθαρά Δευτέρα ψάλλουμε ένα στιχηρό που μάς συμβουλεύει «μή τό πῦρ τῶν πειρασμῶν δειλιάσωμεν». Να μην δείξουμε δειλία στη φωτιά των πειρασμών που καίει γύρω μας και μέσα μας, αλλά να επιδείξουμε την τόσο πολύτιμη αρετή της πνευματικής ανδρείας… της ρίζας της υπομονής και της κατά Θεόν ελπίδος.
Μέσον διϊππεύοντες σήμερον, ημερών της εγκρατείας, τη δυνάμει του Σταυρού, τον εν τούτω υψωθέντα, μέσον γης ως κραταιόν Σωτήρα και Θεόν δοξολογήσωμεν…
«Τήν πάνσεπτον ἐγκράτειαν, ἐναρξώμεθα φαιδρῶς, ἀκτῖνας ἀπολαμποντες, τῶν ἁγίων ἐντολῶν, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν», ψάλλαμε στον όρθρο της Καθαράς Δευτέρας, της πρώτης ημέρας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
«Γέροντα ημείς είμεθα αμαρτωλοί και δεν έχουμε ελπίδα να σωθούμε». Ο Γέρων εξήγαγε εκ του στήθους του εικόνα ασημένιαν, η οποία είχε την σταύρωσιν του Χριστού, καί λέγει εις αυτόν: «Βλέπεις Αυτόν ο οποίος κρέμαται εις τον Σταυρόν; Εφ’ όσον ευρίσκεται εις τον Σταυρόν πάντοτε θα μας βοηθή να μη απελπιζώμεθα».
Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς πλοῦτος, αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη περιουσία, ὅταν ὁ ἄνδρας δὲν βρίσκεται σὲ διχόνοια μὲ τὴ γυναίκα του, ἀλλὰ εἶναι προσκολλημένοι ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, σὰν ἕνα σῶμα ἀκριβῶς.