π. Δημητρίου Μπόκου
Αθανασία! Η λέξη που γοητεύει, μαγεύει και αιχμαλωτίζει κάθε ύπαρξη. Που περικλείει την πεμπτουσία της ζωής, το βαθύτερό της νό-ημα, τον απώτερο σκοπό κάθε νοήμονος όντος. Πράγμα που φαίνεται στην έμφυτη, ενστικτώδη, άμεση απώθηση του θανάτου που ενυπάρ-χει ισχυρή μέσα μας. Στον μύχιο πόθο για ζωή, ατέλειωτη ζωή, μακράν οδύνης, πόνου και στεναγμού, που κρύβεται στον καθένα μας. Στην ε-πιθυμία να πάμε όλοι στον παράδεισο και κανένας στην κόλαση.
Τί είναι όμως ο παράδεισος και τί η κόλαση; Ας ανιχνεύσουμε το νόημά τους μέσα από την κλασική παραβολή του Χριστού, με την οποία ανοίγει ο υπέροχος μεγάλος κύκλος των εορτών του Πάσχα, το ευλο-γημένο Τριώδιο (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου).
Δυο άνθρωποι διαμετρικά αντίθετοι τίθενται επί σκηνής, ο φαρι-σαίος και ο τελώνης. Πρότυπο αρετής ο φαρισαίος, κλασικό παρά-δειγμα αμαρτωλού και διεφθαρμένου ανθρώπου ο τελώνης. Παρά την αρετή του όμως ο φαρισαίος, απορρίπτεται. Κατόρθωσε να μεταστρέ-ψει την αρετή, από μέσο κοινωνίας και βαθύτατης σχέσης με τον Θεό, σε όργανο αυτοδικαίωσής του. Περιεχόμενο της ύπαρξής του έκανε τον εαυτό του. Γέμισε με το εγώ του. Ήθελε και αυτός να ζήσει αιώνια, αλλά για να αυτοθαυμάζεται. Και να τον θαυμάζουν οι πάντες. Ήθελε ένα άπειρο, μια αιωνιότητα, μια αθανασία γεμάτη αποκλειστικά με τον εαυτό του.
Λέει όμως ο σοφός άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ότι ένα τέτοιο ά-πειρο, δίχως τον Χριστό, θα ήταν ένα άπειρο μαρτύριο για το πνεύμα του ανθρώπου. «Η κόλαση δεν είναι τίποτε άλλο από το άπειρο χωρίς τον Χριστό, από αθανασία χωρίς τον Χριστό. Το να ζεις αθανάτως χωρίς τον Κύριο»! Αυτή ακριβώς η κατάσταση είναι ό,τι ονομάζουμε αιώνια μαρτύρια της κόλασης. Ο τόπος και ο τρόπος, όπου «ο άνθρωπος συνε-χώς και αιωνίως βιώνει τον εαυτό του μόνον ως εαυτό, εκεί που η αθα-νασία και η αιωνιότητά του πληρούνται μόνον με (τον) εαυτό (του)». Τέ-λεια μόνωση δηλαδή. Χωρίς καμμιά σχέση (και μάλιστα αγάπης) με κα-νέναν. Αιώνια πλήξη, δυστυχία, κόλαση!
Ενώ ο Χριστιανός;
«Ο Χριστιανός δεν επιζητεί μια ομιχλώδη, αφηρημένη υπερβατικό-τητα, ένα έρημο άπειρο, αλλά το άπειρο που είναι πλήρες Χριστού», γε-μάτο από την άρρητη θεανθρώπινη τελειότητα. «Όλοι οι κόσμοι, όλη η αθανασία και η αιωνιότητα του Χριστιανού πληρούνται με τον θαυμαστό
Κύριο Ιησού Χριστό και μέσα σε αυτά βιώνει διαρκώς τους αθανάτους ευαγγελισμούς και τις αιώνιες χαρμονές του Χριστού». Αυτό είναι παρά-δεισος και αιώνια ευφροσύνη.
Η άσκηση λοιπόν της αρετής δεν είναι για αυτοδικαίωση, αλλά για το αντίθετο ακριβώς. «Ο Χριστιανός ζει, πραγματικά και χαρμόσυνα, ως άνθρωπος που με τον Χριστό αναστήθηκε εκ των νεκρών», δηλαδή «που εξηγέρθη από τον τάφο του εγώ και της περιχαρακώσεως σε αυτό, που κατανίκησε όλους τους θανάτους και εισήλθε στην καινή, ευρεία, θε-ανθρώπινη ζωή, στην οποία ζεις με τις αθάνατες θείες δυνάμεις του Ανα-στάντος και Αειζώου (Χριστού)».
Παράδεισος σημαίνει το να ζεις με τον Χριστό. Να αποζητάς δη-λαδή όλα εκείνα που «ο Κύριος έχει και προσφέρει στους πιστούς Του… Να κάνεις τη δική Του αγάπη δική σου, τη δική Του δικαιοσύνη, την αλή-θεια, …την ανάσταση, την ανάληψη δικά σου, με άλλα λόγια να κάνεις δικό σου ολόκληρο το Ευαγγέλιό Του, και ολόκληρη την θεανθρώπινη ζωή Του» (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς, Δογματική, σ. 235).
Παράδεισος είναι το να μη ζεις για τον εαυτό σου. Να μπορείς να λες: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20).
Καλή, ευλογημένη εβδομάδα! Καλό Τριώδιο!