Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη
Μιλοῦσαν ξένες γλῶσσες οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες;
Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἶχαν συνεχεῖς ἐμπορικές, πολιτισμικὲς καὶ διπλωματικὲς ἐπαφές, ὄχι μόνο μὲ τὰ ὅμορα κράτη, ἀλλὰ καὶ μὲ λαοὺς ποὺ κατοικοῦσαν σὲ ἀκτῖνα πολλῶν χιλιάδων χιλιομέτρων. Πῶς ἐπικοινωνοῦσαν; Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δὲν γνώριζαν ξένες γλῶσσες· ἦσαν μονόγλωσσοι. Ἡ διγλωσσία ἢ ἡ πολυγλωσσία μάλιστα ἐθεωρεῖτο ἐλάττωμα, διότι τὸ νὰ μαθαίνῃ ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας μιὰ ἐπιπλέον γλῶσσα πέρα ἀπὸ τὴν δική του δαπανοῦσε ἄσκοπα τὸν χρόνο του, ἀντὶ νὰ ἀφοσιώνεται στὴν δική του γλῶσσα (R. Mairs, Translator, traditor: the interpreter as traitor in classical tradition, 2011, Greece & Rome 58, 64- 81). Πῶς λοιπὸν συνεννοοῦνταν μὲ τοὺς Πέρσες, τοὺς Λυδούς, τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς λοιπούς; Μὲ τρεῖς τρόπους: Ἤ οἱ βάρβαροι γνώριζαν τὴν Ἑλληνικὴ ἢ μέσῳ διερμηνέων ἢ μὲ χειρονομίες, ὅπως ἔκαναν οἱ ἄντρες τοῦ Ξενοφῶντα (Κύρου Ἀνάβασις 4.5.33).
ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ ΕΔΩ