Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη
Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὰ Ἑλληνικα (Γ)
Στὶς 15 Μαρτίου 44 π.Χ. παρὰ τὶς προειδοποιήσεις τῆς γυναίκας του Καλπουρνίας, ὁ Καίσαρας ἀποφάσισε νὰ παραστῇ στὴν συνεδρίαση τῆς Γερουσίας, γιὰ νὰ μὴν ἀπογοητεύσῃ ὅσους ἦταν ἤδη ἐκεῖ καὶ τὸν περίμεναν. Δὲν πρόλαβε καλά-καλά νὰ κάτσῃ καὶ οἱ συνωμότες συγκεντρώθηκαν γύρω του γιὰ νὰ τοῦ ὑποβάλουν τάχα ἕνα αἴτημα. Ξεκίνησαν νὰ τὸν μαχαιρώνουν μέχρι ποὺ ἔπεσε στὸ ἔδαφος. Ἕνας ἀπὸ τοὺς συνωμότες ἦταν καὶ ὁ Βροῦτος, ποὺ εἶχε κερδίσει τὴν ζωή του χάρη στὸν Καίσαρα. Ὅταν τὸν εἶδε ὁ Καίσαρας νὰ ὁρμᾶ ἐναντίον του, εἶπε στὰ Ἑλληνικά: «Καὶ σύ, τέκνον Βροῦτε;». Θαυμαστό: ἕνας Ρωμαῖος τὴν τελευταία στιγμὴ τῆς ζωῆς του ψελλίζει τὶς τελευταῖες λέξεις του στὰ ἑλληνικά! Ὁ Ἰούλιος μῆνας ὀφείλει τὸν ὄνομά του στὸν σπουδαῖο αὐτὸν στρατηγό. Νὰ θυμίσουμε τέλος τὴν διάσημη φράση: «ἡ γυναῖκα τοῦ Καίσαρα δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι τίμια, πρέπει καὶ νὰ φαίνεται», ποὺ τὴν λέμε γιὰ δημόσια πρόσωπα ποὺ ὀφείλουν νὰ εἶναι ὄχι μόνο οὐσιαστικὰ ἀλλὰ καὶ τυπικὰ ἐντάξει. Σήμερα βέβαια τὰ δημόσια πρόσωπα δὲν εἶναι οὔτε τυπικὰ οὔτε οὐσιαστικὰ ἐντάξει. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλου παπᾶ εὐαγγέλιο.