Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη
Ἡ γεύση ποὺ μένει…
Πολλὲς φορὲς νιώθουμε τὴν γεύση τοῦ φαγητοῦ στὸ στόμα μετὰ τὸ φαγητό. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπίγευση. Νὰ καὶ ὁ πιὸ ἀκριβὴς ὁρισμός: «Ἡ γευστικὴ ἐντύπωση ποὺ ἀπομένει στὸ στόμα μετὰ ἀπὸ τὴν κατανάλωση ἑνὸς τροφίμου ἢ ποτοῦ»: ἁπαλή/ ἔντονη/ γλυκιά/ μακρά/ πικρή/ παρατεταμένη/ εὐχάριστη ἐπίγευση. Ἡ συνυποδηλωτικὴ χρήση εἶναι ἀκόμα καλύτερη: εἶναι ἡ δημιουργία ὁρισμένης ἐντύπωσης ἢ ἑνὸς αἰσθήματος ἀπὸ μιὰ εὐχάριστη ἢ δυσάρεστη ἐμπειρία: Ἡ πικρὴ ἐπίγευση τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἡ ἐπίγευση θὰ εἶναι πάντα πικρὴ γιατί μιλᾶμε γιὰ μιὰ ἐθνικὴ τραγωδία. Ἐπίγευση ἀρχαιογνωσίας. Ἡ ἐπίγευση μιᾶς συζήτησης. Ἡ ἐντύπωση ποὺ παραμένει ὡς αἴσθηση στὸ ὀπτικὸ σύστημα γιὰ ἕνα δέκατο τοῦ δευτερολέπτου περίπου μετὰ τὴν παύση τοῦ ὀπτικοῦ ἐρεθίσματος ποὺ τὴν προκάλεσε εἶναι τὸ μετείκασμα: Ὁ κινηματογράφος βασίζεται στὸ μετείκασμα. Α