Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη
Ἑλληνιστές
Ἠ πρώτη χριστιανικὴ κοινότητα τῶν Ἱεροσολύμων συγκροτήθηκε κατ΄ ἀπόλυτη πλειονότητα ἀπὸ ἰουδαιοχριστιανούς. Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν κοινότητα ἀναπτύχθηκε μία δυναμικὴ τάξη ἑλληνιστῶν χριστιανῶν ποὺ δυσανασχετοῦσαν μὲ τὴν ἰουδαϊκὴ τυπολατρία (Βλασίου Φειδᾶ, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, σελ. 34-35). Οἱ ἑλληνιστὲς χριστιανοὶ ἔπαιξαν μείζονα ρόλο στὴν διάδοση τοῦ χριστιανισμοῦ στὴν Παλαιστίνη, στὴν πολύπαθη Συρία, στὴν Φοινίκη, στὴν Κύπρο καὶ βεβαίως στὴν Ἀντιόχεια. Ἡ τελευταία ἀναδείχθηκε κέντρο τῆς ἱεραποστολῆς στὰ ἔθνη. Ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη προέκυψε ἡ ὀνομασία «ἑλληνιστικός». Ἑλληνιστικὴ ἢ Ἀλεξανδρινὴ εἶναι ἡ ἐποχὴ ποὺ ξεκινᾶ μὲ τὸν θάνατο τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου (323 π.Χ.) μέχρι τὴν ἐπικράτηση τῶν Ρωμαίων στὴν Μεσόγειο (31 π.Χ.). Ἀλεξανδρινή/Ἑλληνιστικὴ Κοινή: ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὅπως διαμορφώθηκε ἀπὸ τὸν 3ο αἰ. π.Χ. μέχρι τὸν 6ο αἰ. μ.Χ.