Μαστιγώσεις, ραπίσματα καί ἐμπτυσμοί
Ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ἡσαΐας προλέγει πρίν ἀπό 750 χρόνια καί περιγράφει μέ ζωηρές εἰκόνες σάν ἱστορία τήν φραγγέλωση, τά ραπίσματα καί τούς ἐμπτυσμούς πού ὑπέστη ὁ Κύριος ὡς ἑξῆς: «Τήν ράχη μου ἔδωσα σέ μαστιγώσεις, τίς σαγόνες μου σέ ραπίσματα καί τό πρόσωπό μου δέν τό ἀπέστρεψα ἀπό τήν ντροπή γιά τά φτυσίματα».
Καί στήν συνέχεια ἀπευθυνόμενος στόν Μεσσία, ἀναφωνεῖ: «Θά καταπλαγοῦν γιά τά ἀπροσδόκητα παθήματά σου σχεδόν ὅλοι, διότι τόσο πολύ τό πρόσωπό σου θά χάση τήν δόξα Του ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων καί θά διασυρθῆ ἡ φήμη σου ἀπό αὐτούς».
Ἐγκατάλειψη, χολή καί ὄξος
Ο προφητάναξ Δαυΐδ προφητεύει ἤ μᾶλλον ἐξιστορεῖ λεπτομερῶς στόν Ψαλμό ξη΄, 21–22 τήν ὑπό πάντων ἐγκατάλειψή Του καί τήν ὑπό τῶν σταυρωτῶν Του προσφορά χολῆς καί ὄξους. «Ὅπου κι ἄν στραφῶ δέν περιμένω παρά ἐμπαιγμούς καί βασανισμούς. Περίμενα νά βρεθῆ κάποιος νά μέ συμπονέση, ἀλλά δέν φάνηκε κανείς. Ἀνεζήτησα κάποιο νά μέ παρηγορήση καί δέν βρῆκα κανέναν. Τοὐναντίον ἔδωκαν στό βρῶμα μου χολή καί στήν δίψα μου ἐπότισάν με ὄξος». Ὁ Χριστός στήν Γεθσημανῆ καί στόν Σταυρό ἐγκατελείφθηκε ἀκόμη καί ἀπό τούς Μαθητές Του. Ἡ ἀπανθρωπία τῶν σταυρωτῶν Του ἔφθασε στό ἀποκορύφωμα, ὅταν ἐνῶ ἐφλέγετο ἀπό τήν δίψα τοῦ ἔδωσαν ἀντί νεροῦ «ξύδι ἀνακατωμένο μέ χολή».
Ἐπίσης, ὁ στίχος 27 τοῦ ἰδίου Ψαλμοῦ ἀναφέρει τήν σκληροκαρδία καί κακία τῶν ἐχθρῶν Του, πού «Ἐκεῖνον (τόν Μεσσία) τόν ὁποῖον Σύ (ὁ Θεός) ἐπέτρεψες νά θλιβῆ, αὐτοί (ἀντί νά Τόν συμπονέσουν), Τόν κατεδίωξαν καί στόν πόνο Του, στήν πληγή Του, πρόσθεσαν καί ἄλλον πόνο».
Σταύρωση
Ο προφήτης Μωϋσῆς γράφει: «Καί ἔσται ἡ ζωή σου κρεμαμένη ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν σου καί φοβηθήσῃ ἡμέρας καί νυκτός καί οὐ πιστεύσεις τῇ ζωῇ σου». Πολλοί ἑρμηνευτές θεωροῦν ὅτι ἡ προφητεία αὐτή ἀναφέρεται στόν Χριστό, πού ὀνόμασε τόν ἑαυτό Του Ζωή, ἀλλά καί εἶναι ἡ ζωή πού κρεμάσθηκε ἐπί τοῦ Σταυροῦ. «Χωρίς ἀμφιβολία αὐτό ἔχει λεχθῆ γιά τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ, ὅτι, δηλαδή, πρόκειται νά κρεμασθῆ τό σῶμα Του πάνω στό ξύλο τοῦ Σταυροῦ». Καί πράγματι, οἱ Ἑβραῖοι, ὅπως προφήτευσε ὁ Μωϋσῆς, παρατηρώντας Αὐτόν νά κρέμεται ἐπάνω σέ ξύλο μπροστά στά μάτια τους, δέν πίστεψαν στόν Χριστό, τήν Ζωή τοῦ κόσμου.
Σκοτισμός τοῦ ἡλίου
Ο προφήτης Ἀμώς προλέγει τήν συσκότιση τοῦ ἡλίου κατά τήν ἡμέρα τοῦ Πάθους, πού ἦταν σημεῖο καί ἐκδήλωση τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ: «Κα- τά τήν ἡμέρα ἐκείνη θά γίνη καί τοῦτο, λέγει ὁ Κύριος. Ἐνῶ θά εἶναι μεσημέρι, ὁ ἥλιος θά δύση, ἡ δέ γῆ, ἐν πλήρει ἡμέρᾳ, θά σκοτισθῆ καί θά χάση τό φῶς της».
Τό τέλος τοῦ Κυρίου
Ο θάνατος τοῦ Χριστοῦ προαναγγέλλεται προφητικά ἀπό τόν λ΄ Ψαλμό, στίχο 6: «Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τό Πνεῦμα μου». Αὐτόν τόν στίχο ἀνέφερε ὁ Χριστός πρίν παραδώση τό πνεῦμα Του, ὅπως ἀναφέρεται στό Εὐαγγέλιο: «Καί ἀφοῦ ἔβγαλε μεγάλη φωνή ὁ Ἰησοῦς, εἶπε· “Πατέρα, στά χέρια σου παραδίδω τό Πνεῦμα μου”. Καί ἀφοῦ εἶπε αὐτά, ξεψύχησε».
Ὅλες αὐτές οἱ προφητεῖες ὁμιλοῦν μέ τόση σαφήνεια καί ἀκρίβεια γιά τά Ἅγια Πάθη τοῦ Χριστοῦ, σάν νά εἶναι μᾶλλον ἱστορία τῶν γεγονότων πού γράφεται πρό τῶν ποδῶν τοῦ Ἐσταυρωμένου, παρά προφητεῖες πού ἐλέχθησαν πρίν ἀπό πολλούς αἰῶνες. Ἡ ἔκβαση καί ἐπαλήθευση ὅλων αὐτῶν τῶν προφητειῶν σέ ἕνα πρόσωπο, δείχνει ὅτι αὐτό τό πρόσωπο ἦταν ὁ προσδοκώμενος Μεσσίας.