Μέσα ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (Β’ καὶ Δ’ κεφάλαιο) πληροφορούμαστε γιὰ τὴν ζωὴ τῶν πρώτων Χριστιανῶν στὶς κοινότητες τῆς ἀγάπης. Παρατηροῦμε, λοιπόν, ὅτι ἡ ὁμοψυχία των, μέσα στὴν κοινότητα, δὲν περιοριζόταν μόνον σὲ θέματα πνευματικῆς ἢ μορφωτικῆς φύσεως, ἀλλὰ ἐπεκτεινόταν καὶ στὰ οἰκονομικὰ ζητήματα…
Στὸ σημερινό -Τετάρτη 22 Ἀπριλίου- ἀπόσπασμα ἀπὸ τὶς «Πράξεις» οἱ μαθητές, ποὺ στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ποιοῦν «σημεῖα καὶ τέρατα», ἀπειλοῦνται ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ φαρισαίους «μηκέτι λαλεῖν μηδὲ διδάσκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ». Τί ἀπήντησαν ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης; «Οὐ δυνάμεθα ἡμεῖς ἃ εἴδομεν καὶ ἠκούσαμεν μὴ λαλεῖν». Αὐτὴν τὴν δύναμη δίνει ὁ Ἀναστὰς Κύριος. Ὅσα βλέπει, ἀκούει, νοιώθει κανείς, ἐνισχυμένος ἀπὸ τὴν παρουσία Του, νὰ τὰ διαλαλεῖ, νὰ τὰ διατρανώνη πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ πρὸς ὄφελος τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.
Θέλω να καταλάβετε, αγαπητοί μου, ότι η πραότητα είναι άλλο πράγμα και η ζωηρή συζήτησις ή ακόμα η φωνή, άλλο πράγμα. Δεν προσβάλλει την ηπιότητα, την πραότητα
Στην ορθόδοξη Εκκλησία, ουδέποτε αμφισβητήθηκαν τα θαύματα. Αντίθετα, καταγράφονται, ως πιστοποίηση της δυνάμεως και της χάριτος του Θεού, αφού, μέσω αυτών, οι άνθρωποι προγεύονται την αιώνια Βασιλεία του.
Η θεοπνευστία του Ευαγγελίου