Ἡ ἰδέα ποὺ διήκει τὴν θεολογία καὶ τῶν τριῶν συγχρόνων Πατέρων εἶναι ὅτι ἡ ἁγιότητά Της κατέστη ἡ ὑποκειμενικὴ αἰτία τῆς μεταστάσεώς Της. Ἡ θέση αὐτὴ σαφῶς καὶ λεπτομερῶς ἀναπτύσσεται στὸ δεύτερο Ἐγκώμιον εἰς τὴν πάνσεπτον Κοίμησιν τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ. Τὸ ἔργο αὐτό, ὅπως καὶ οἱ ἄλλες δύο ὁμιλίες τοῦ Δαμασκηνοῦ ἀποτελοῦν τὴν θεολογικὴ πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἀρύονται οἱ μεταγενέστεροι πατέρες, καὶ βεβαίως ὁ ἡμέτερος Καβάσιλας, ὄχι μόνο διότι ὁ Δαμασκηνὸς ἀνήκει στὸ πάνθεον τῶν μεγάλων Πατέρων, ἀλλὰ καὶ διότι ἀντλεῖ άπὸ τὴν «ἀρχαίαν καὶ ἀληθεστάτην παράδοσιν» τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων.
Ἡ μετάσταση τῆς Θεοτόκου κατὰ τὸν Νικόλαο Καβάσιλα – Μέρος 3/4