Δημοσιεύσεις ετικέτας «ΑΒΡΑΑΜ  Ε. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ»

Τόσο στην πρώτη αυτή φορά, όσο και κατά τις επισκέψεις που ακολούθησαν, ο Ερμόλαος κατήχησε τον Παντολέοντα στη χριστιανική Πίστη. Κάποια μέρα ενώ διερχόταν ένα δρόμο, βρήκε ένα παιδί που το δάγκωσε ένα φίδι και κείτονταν νεκρό.  Τότε προσευχήθηκε λέγοντας: «Εάν ο Χριστός αναστήσει το παιδί και θανατωθεί το φίδι, άλλη απόδειξη δεν ζητώ σε όσα ο τίμιος γέροντας με δίδαξε, αλλά αμέσως γίνομαι χριστιανός». Ω του θαύματος! Την ίδια στιγμή αναστήθηκε το παιδί και το φίδι κόπηκε στα δύο.

Τον καιρό εκείνο η ατεκνία θεωρούνταν ως θεία τιμωρία, για τις αμαρτίες των ανθρώπων και είχε φοβερές κοινωνικές συνέπειες. Ο άτεκνος εθεωρείτο περιφρονημένος και ντροπιασμένος από τον Θεό και τους ανθρώπους. Κανένας δεν έτρωγε ψωμί μ’ αυτόν που δεν είχε παιδί. Όταν πήγαινε στην Εκκλησία καθόταν τελευταίος. Και αν έδινε δώρο, προσφορά στο Ναό, συνηθιζόταν να το δίνει τελευταίος στον Ιερέα.

Βλέποντας αυτά ο Ουρβανός θύμωσε τόσο πολύ, ώστε έδεσε την Αγία με αλυσίδα από τον λαιμό και την φυλάκισε. Η γυναίκα του όμως, που άκουσε τα βάσανα της Αγίας, πήγε με κλάματα στη φυλακή, έπεσε στα πόδια της κόρης της και την παρακαλούσε να ξαναγυρίσει στην ειδωλολατρία. Όμως η Αγία έμενε ακλόνητη στην ομολογία της. Όταν ο πατέρας της έμαθε, ότι είναι σταθερή στην απόφασή της, έστειλε στρατιώτες το πρωί και φέρανε την Αγία στο Πραιτόριο όπου και της λέγει:

Η Μαρία η Μαγδαληνή ενοχλούνταν από επτά δαιμόνια. Αυτά ήταν: Πνεύμα αφοβίας Θεού, πνεύμα ασυνεσίας, πνεύμα αγνωσίας, πνεύμα ψεύδους, πνεύμα κενοδοξίας, πνεύμα επάρσεως και πνεύμα κάλλους. Αυτή λοιπόν η μακαρία όταν άκουσε για τον Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό, ότι ευρίσκεται στα Ιεροσόλυμα, όπου διδάσκει και κάνει πολλά θαύματα, τυφλούς φωτίζει, λεπρούς καθαρίζει, νεκρούς ανασταίνει και δαιμονιζόμενους θεραπεύει, εγκατέλειψε τα Μάγδαλα και ήλθε στα Ιεροσόλυμα ψάχνοντας τον Χριστό

Όταν γεννήθηκε ο Προφήτης Ηλίας, ο πατέρας του είδε μία θεία οπτασία: Δύο άνδρες λευκοφορεμένοι τον ονόμαζαν Ηλία, που σημαίνει Θεός ή θείος, τον σπαργάνωναν με φωτιά και του έδιναν φλόγα να φάει. Τότε ο πατέρας του, πήγε στα Ιεροσόλυμα και αφού περιέγραψε την οπτασία στους ιερείς, εκείνοι του είπαν ερμηνεύοντας την οπτασία, ότι ο γιος του θα γίνει Προφήτης και θα κρίνει το Ισραήλ με δίκοπο μαχαίρι και φωτιά. Ο ζήλος του θα φανεί ευάρεστος στον Θεό.

Η Μακρίνα, φανερώνει από μικρό παιδί μεγάλη ικανότητα μάθησης. Η μητέρα της, Εμμέλεια, προτιμά να σπουδάσει η κόρη της τη Θεία Σοφία, αλλά όλη η μετέπειτα διαγωγή και δράση της Μακρίνας φανερώνει τη δυνατότητά της να επιχειρηματολογεί και να πείθει τους μορφωμένους και ικανούς αδελφούς της. Διαθέτει και εξαιρετική ομορφιά, που την καθιστά περιζήτητη για νύφη. Ο πατέρας της επιλέγει τον εκλεκτό νέο που θεωρεί αντάξιό της. Αρραβωνιάστηκε η Μακρίνα, αλλά πριν παντρευτεί αναπάντεχα, ο νέος αρραβωνιαστικός της πεθαίνει.

Η άγνωστη ιατρός εισήλθε στο χειρουργείο και όχι απλώς παρακολουθούσε αλλά συμμετείχε ενεργά στην εγχείρηση του μικρού Ανδρέα. Αρκετές φορές μάλιστα έδωσε τις κατευθύνσεις για το πώς έπρεπε να προχωρήσει η επέμβαση. Όλα πήγαν καλά και ο γιατρός αφού την ευχαρίστησε εξήλθε του χειρουργείου. Το ζεύγος Βασιλείου έτρεξε να πληροφορηθεί για το πώς πήγε η εγχείρηση.

Η απασχόλησή του με τη νοερά προσευχή, του δημιούργησε τον πόθο να μεταβεί στην Μολδαβία για να συναντήσει τον Άγιο Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ και να ακούσει τη διδασκαλία του σχετικά με τη άσκηση της φυλακής του νου και της απερίσπαστης προσευχής στην καρδιά. Μια καταιγίδα τον εμπόδισε να πραγματοποιήσει το σκοπό του  και αποσύρθηκε στην αρχή σ’ ένα κελί στις Καρυές και μετά στην έρημο της Καψάλας…

Αν και ζούσε σε μια «κατείδωλον» πόλη, όπου η ειδωλολατρία είχε εξαχρειώσει τα ήθη των κατοίκων στην εποχή του, ζούσε με σύνεση και καλλιεργούσε τις έμφυτες αρετές του. Ζούσε σαν Χριστιανός προτού γίνει Χριστιανός. Ήταν από την φύση του φρόνιμος, εύγλωττος στην Αττική διάλεκτο, ρητορικώτατος και υπερέβαινε στην σοφία όλους τους επικούρειους και στωϊκούς φιλοσόφους. Ήταν επί πλέον δίκαιος και ενάρετος….

Αρκετοί είναι αυτοί που επιμένουν ότι ονομάζεται Γοργοεπήκοος. Όμως, στην χειρόγραφη Παράδοση της Μονής Δοχειαρίου του Αγίου Όρους, φέρεται ως Γοργοϋπήκοος. Την ίδια άποψη υποστηρίζει και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Αυτό το όνομα θέλησε να δώσει η Παναγία στην εικόνα Της. Εκεί, όπως αναφέρεται στο ιστορικό της Μονής, «λάμπει ως πολύφωτος σελήνη, σαν άριστος κυβερνήτης και σοφός οικονόμος»…..

Κανένας δεν ασχολήθηκε πια με αυτόν, διότι θεώρησαν βέβαιο το θάνατό του. Όμως ο Άγιος δεν βλάφτηκε, τα θηρία και τα ερπετά δεν του προξένησαν την παραμικρή βλάβη. Εκεί ξεχασμένος έζησε δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, με λίγο ψωμί και νερό που του πήγαινε κρυφά μια ευσεβής Χριστιανή χήρα. Η θεία χάρις τον επισκίασε και τον προστάτευε όλα αυτά τα χρόνια, διότι είναι «μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα» και «όπου Θεός δε βούλεται, νικάται φύσεως τάξις»!

Την ώρα λοιπόν που το θυμίαμα άρχισε ν’ ανεβαίνει ανάλαφρα και να ευωδιάζει ο Ναός από το άρωμά του, ο Ζαχαρίας είδε έναν αστραποβόλο Άγγελο να κάθεται στα δεξιά του Θυσιαστηρίου. Αμέσως τον κατέλαβε ταραχή και τον κυρίεψε ο φόβος. Τότε ο Άγγελος με φωνή γλυκιά και καθησυχαστική του είπε. – «Μή φοβοῦ Ζαχαρία, διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καί ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοί»

Η Αγία Σοφία ήταν μία τίμια και θεοσεβής γυναίκα, ευγενής κατά το γένος της. Ζούσε σε μια πόλη της Ιταλίας, όμως γρήγορα χήρεψε και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη. Εκεί από φθόνο, διότι έλαμπαν με τις αρετές τους οι γυναίκες αυτές, καταγγέλθηκαν ως φημισμένες χριστιανές. Όταν το έμαθε αυτό ο αυτοκράτορας, ότι οι τέσσερις αυτές γυναίκες ήταν χριστιανές και ομιλούσαν για τον Χριστό και με τον τρόπο αυτό παρέσυραν τους ειδωλολάτρες, διέταξε να τις συλλάβουν.

Η  Αγία και καλλίνικος μάρτυς του Χριστού, Ευφημία, έζησε κατά τούς χρόνους του αυτοκράτορος των Ρωμαίων Διοκλητιανού, που βασίλευσε κατά τα έτη 284-305 μ.Χ. Καταγόταν από την πόλη της Χαλκηδόνας. Ήταν θυγατέρα του περιφανούς και πλουσίου Φιλόφρονος, συγκλητικού στο αξίωμα και της ευσεβούς και συμπαθέστατης στους πτωχούς Θεοδοσιανής. Από τέτοια λοιπόν ρίζα αγαθή βλάστησε η καλλίνικος Ευφημία και δεν άργησε να καταστεί…

Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού φάνηκε στο θαυμαστό όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στα 312 μ.Χ., ενώ βάδιζε εναντίον του Μαξεντίου κοντά στη Ρώμη, παρά τον Τίβερη ποταμό. Οι ιστορικοί της εποχής αναφέρουν ότι ο αυτοκράτορας είδε στον ουρανό, μέρα μεσημέρι, το σημείο του Σταυρού, σχηματισμένο με αστέρια, και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», επίσης σχηματισμένη με αστέρια. Από εκείνη την ώρα έδωσε διαταγή το σημείο αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του.

Ο ηγεμόνας θεώρησε ότι σκοτώθηκε η σύζυγός του και ο γιος του και νομίζοντας ότι με μαγείες γκρεμίστηκε ο ναός, διέταξε και βασάνισαν τον Κορνήλιο και τον έριξαν στην φυλακή. Τότε του ενημέρωσαν ότι από τα ερείπια ακούγεται η φωνή της Ευανθίας και του γιου της που λένε: «Μέγας ο Θεός των Χριστιανών, που μας γλύτωσε από τέτοιο κίνδυνο, διά μέσου του δούλου του Κορνηλίου.

Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα είναι οι γονείς της Θεομήτορος, οι οποίοι αξιώθηκαν να γεννήσουν τη Μητέρα του Θεού, για να πραγματοποιηθεί το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Ο ευσεβής Ιωακείμ καταγόταν από το βασιλικό γένος του Δαβίδ. Ομοίως και η σύζυγός του Άννα ήτο από την φυλή του Δαβίδ, ευγενέστατη κατά το σώμα και την ψυχή. Ο Ιωακείμ ως φιλόθεος και πλούσιος προσέφερε πάντοτε διπλά τα δώρα του στον Θεό.

Είναι όντως μεγάλο δώρο του Θεού, όχι μόνο στους γονείς της, τον Ιωακείμ και την Άννα, που δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν, αλλά μεγάλο δώρο του Θεού και για όλο το ανθρώπινο γένος, γιατί αποτελεί το προμήνυμα και την απαρχή της σωτηρίας του κόσμου. Γι’ αυτό και ο υμνωδός λέγει: «Η γέννησίς σου, Θεοτόκε χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη…». Η Παναγία κατά τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά είναι «το μεθόριο κτιστής και ακτίστου φύσεως», για το λόγο αυτό αποτελεί τη Μεσίτρια που ενώνει τη γη με τον ουρανό, τον αισθητό κόσμο με τη νοητή ωραιότητα.

Για αυτή την αιτία τα πλήθη των ειδωλολατρών τον κατέτρεχαν και με θυμό κινούνταν εναντίον του τόσο, ώστε μία φορά τον άρπαξαν από τα μαλλιά, και τον έδειραν με ραβδιά σ’ όλο του το σώμα. Αλλά και εναντίον του νερού του αγιάσματος όρμησαν, θέλοντας να το εξαφανίσουν. Αλλά με τη δύναμη του Αρχαγγέλου, άλλων ειδωλολατρών τα χέρια πιάνονταν και δεν μπορούσαν να κινηθούν, άλλους φλόγα πυρός εμφανιζόταν μπροστά τους και τους τρομοκρατούσε. Μη μπορώντας να κατορθώσουν τον σκοπό τους, σκέφτηκαν…

Μια ημέρα, ύστερα από σαράντα χρόνια ξενιτιάς στην Μαδιάμ, όπως έβοσκε τα πρόβατα στο όρος Χωρήβ, του φανερώθηκε ο Θεός υπό μορφή πυρός, εξερχόμενου μέσα από μία βάτο, η οποία φλεγόταν αλλά δεν καιγόταν. Με την θεοφάνεια αυτή, η οποία προεικόνιζε το μέγα μυστήριο του Παρθενικού τοκετού και της εν σαρκί ελεύσεως του Σωτήρος, ο Θεός κάλεσε τον Μωυσή να επιστρέψει στην Αίγυπτο, για να ελευθερώσει τον λαό Του από την πικρή δουλεία και να τον επαναφέρει στην γη των Πατέρων του.

ΑΒΡΑΑΜ  Ε. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ Ο Άγιος Μάμας, ο μέγας του Χριστού και περιβόητος μάρτυρας έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. Γεννήθηκε το […]

Τότε Άγγελος Κυρίου εμφανίστη­κε στο γέροντα αρχιεπίσκοπο Μητροφάνη και του αποκάλυψε τη βουλή του Θεού. Τον βεβαίωσε πρώτα για τον επάξιο τρόπο, με τον οποίο ο πρεσβύτερος Αλέξαν­δρος τον αντιπροσώπευσε στη Σύνοδο, και ύστερα του είπε πως αυτός θα ήταν ο διάδοχός του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο.

Ο Τίμιος Πρόδρομος δεν είναι μονάχα ο κήρυκας της μετάνοιας, δεν είναι μόνον ο προάγγελος της χαράς του ερχομού του Χριστού, αλλά είναι συγχρόνως και μια φωνή ελέγχου. Ο Πρόδρομος δεν μένει αδιάφορος και απαθής στην διεφθαρμένη ζωή των ισχυρών και δυνατών. Ο μεγαλόστομος αυτός Προφήτης, ο άγγελος της ερήμου, φρίττει από την ανηθικότητα των αρχόντων. Εν τω μεταξύ βλέπει έναν λαό πικραμένο, και δυστυχισμένο, που δεν τολμάει με κανένα τρόπο να σηκώσει κεφάλι, να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί για τις αδικίες

Πολλά περιστατικά από την καθημερινή του ζωή ως ασκητή έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και δείχνουν πόσο είχε αλλάξει ο χαρακτήρας του. Κάποτε, μπήκαν στη σπηλιά του τέσσερες ληστές, οι οποίοι τύχαινε να είναι παλιοί συνεργάτες του. Μόλις τον είδαν μέσα, σάστισαν. Το ίδιο και αυτός. Τότε, τους πήρε, τους έδεσε και τους οδήγησε στη συνάθροιση των γερόντων λέγοντας: «Σε μένα δεν αρμόζει πια να τιμωρήσω άνθρωπο». Οι ληστές, ακούγοντας αυτά τα λόγια, παραδέχτηκαν τις πράξεις τους, μετανόησαν και έγιναν και αυτοί μοναχοί!

Ο Άγιος μας δίδαξε με την πραγματική θυσία του, πως εμείς τώ­ρα δεν παλεύουμε βέβαια με στρατοκράτες Ρωμαίους και απαίσιους Αγαρηνούς, αλλά έχομε ν’ αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού, που προσπαθούν μαζικά να σαρώσουν τις τάξεις των χριστιανών.  Ο Άγιος Φανούριος ακόμα μας δίδαξε, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερ­δίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δο­κιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή.

Ο σύγχρονός μας Άγιος Πορφύριος μας νουθετεί ως εξής: «Ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει, τελείωσε. Αν δεν βλέπεις το Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις, είσαι χωρίς Χριστό. Έτσι πράγματι πρέπει να βλέπουμε τον Χριστό. Είναι φίλος μας, αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να τα βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει να είναι μαζί όλους κοντά στον Χριστό.

Είναι χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε όταν τον ρώτησαν, γιατί άφησε το Άγιον Όρος και γυρίζει στον κόσμο: “Επειδή το Γένος μας έπεσε εις την αμάθεια, είπα: Ας χάσει ο Χριστός εμένα, ένα πρόβατο, κι’ ας κερδίσει τα άλλα. Ίσως η ευσπλαχνία του Θεού και η ευχή η δική σας, σώσει κι’ εμένα”. Για να πεις τέτοια λόγια χρειάζεται πλούτος, ωκεανός αγάπης για τον άλλο, ώστε να φτάσεις στο σημείο να παραβλέπεις το δικό σου συμφέρον, χάριν του συμφέροντος του άλλου.

«Απόδοσις» στην εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει την μετά πάροδο κάποιων ημερών επανάληψη της εορτής, ώστε με αυτόν τον τρόπο η διάρκεια της εορτής παρατείνεται μέχρι την ημέρα της Αποδόσεως. Η καθιέρωση της Απόδοσης των εορτών προέρχεται από την παράδοση του Ισραηλιτικού Λαού στην Παλαιά Διαθήκη. Οι Δεσποτικές εορτές, οι Θεομητορικές και αυτές στις μνήμες των Αγίων, δεν είναι μόνο αφορμές για πανηγύρεις αλλά και για να ανακαλύψει ο άνθρωπος την Αλήθεια, ότι το μόνο που αξίζει στην ζωή είναι ο αγώνας για την αγιότητα

Τα σκοτάδια της πλάνης διαλύονταν με το άκουσμα της ευαγγελικής αλήθειας. Οι δεισιδαίμονες τυραννικές αντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστά στην πνευματική ελευθερία του χριστιανικού μηνύματος. Οι ασήμαντοι αυτοί αλιείς της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στον δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου. Οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι της παλαιάς εποχής, οι οποίοι δεν είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη των ζώων και των πραγμάτων, αναδείχτηκαν….

Μετά από συκοφαντία από κάποιους μωαμεθανούς που τον κατήγγειλαν ότι με το κήρυγμά του εμφανιζόταν ως υποκινητής του παπα-Θύμιου, συνελήφθηκε από τους Αγαρηνούς και προσήχθηκε στον διαβόητο τύραννο Αλή Πασά. Εκεί με θάρρος ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό και την ιερή αποστολή που εκτελούσε, με τις περιοδείες που έκανε και το κήρυγμα που σκοπό είχε τον στηριγμό των ευσεβών στην πίστη του Χριστού, την παρηγοριά των θλιβομένων ομοφύλων χριστιανών και την υπακοή των πιστών στους νόμους της εξουσίας.

Η υγεία του κλονισμένη από τους υπεράνθρωπους αγώνες και την υπέρμετρη άσκηση, οδήγησε σε καρδιακή ανεπάρκεια. Έναν μήνα πριν την κοίμησή του, είχε πληροφορηθεί τον ακριβή χρόνο από την ίδια την Παναγία. Στις 14 Αυγούστου παρακολούθησε την ιερή αγρυπνία προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μετέλαβε τα Άχραντα Μυστήρια και μετά το τέλος της ακολουθίας άφησε την τελευταία του πνοή.

Αλλά δεν μπορούσε να το ιστορήσει, επειδή το Πρόσωπο του Κυρίου άλλαζε συνεχώς, μετέβαλλε την όψη. Τότε ο Χριστός κάλεσε τον Ανανία να έρθει κοντά Του και του ζήτησε την επιστολή από τον Αύγαρο. Του έστειλε απάντηση λέγοντας ότι είναι μακάριος αφού πίστεψε σε Εκείνον χωρίς να τον δει και μακάριοι είναι όσοι, χωρίς να Τον δουν, πιστεύουν σ΄ Αυτόν. Του υποσχέθηκε ότι θα στείλει έναν από τους μαθητές του να και θα τον θεραπεύσει.

Όλοι αυτοί μόλις έμαθαν την αιτία της συνάξεως θρήνησαν και έβρεχαν το πρόσωπό τους με δάκρυα, οπότε η Θεοτόκος τους είπε: «Ω φίλοι και μαθητές του εμού Υιού και Θεού, μην μεταβάλλετε σε πένθος και λύπη την χαρά μου, αλλά ενταφιάστε το σώμα μου, καθώς εγώ θέλω και  έχω προετοιμάσει το νεκροκρέβατο».  Κατόπιν η Παναγία ανακλίνεται στο νεκροκρέβατο και αφού απευθύνει δεήσεις και ικεσίες στον Υιό της, ευλογεί τους παριστάμενους, αφήνει εις τα χέρια του Υιού και Θεού Της την ολόφωτη και Παναγία ψυχή της.