«Δεν είναι δυνατόν να αγνοήσουμε τον κεφαλαιώδη ρόλο του Βυζαντίου στη διατήρηση της ελληνικής κληρονομιάς. Βεβαίως, η βυζαντινή λογοτεχνία έχει περιορισμένο ενδιαφέρον. Βλέπετε, η ελληνική γλώσσα είχε ήδη έναν τέτοιο βαθμό αρτιότητας, ώστε η τελειότητά της να είναι πραγματική συμφορά για τη λογοτεχνία των Βυζαντινών, που προσπαθούσαν να μιμηθούν τα αττικά πρότυπα. Στην ποίηση, παραδείγματος χάρη, υπάρχει ερημία έξω από τους ύμνους του Ρωμανού και του Ιωάννη Δαμασκηνού και το λαϊκό έπος του Διγενή. Όμως, η βυζαντινή τέχνη, η περισσότερο ανεπτυγμένη σε όλον τον τότε κόσμο, είχε βαθύτατη επίδραση στην ευρωπαϊκή τέχνη, μια επίδραση που μόλις τώρα γίνεται αντιληπτή και μελετάται. Τέλος, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσουμε τη συμβολή του Βυζαντίου στη θεολογία».