Ὁ βασιλεὺς ὀφείλει νὰ καθοδηγεῖ τοὺς ὑπηκόους του, ὥστε νὰ μὴν παρασύρονται ἀπὸ τὶς βιοτικὲς μέριμνες καὶ νὰ μὴν λησμονοῦν νὰ ἐκφράζουν τὴν ὀφειλόμενη εὐγνωμοσύνη καὶ τὸν σεβασμό τους πρός τὸν Θεὸ μετέχοντας στὴ λατρευτικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Κατὰ τὸν ἀφηγητὴ τῶν Βασιλειῶν ὁ φορέας τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας θὰ πρέπει νὰ ἐκδηλώνει καὶ δημοσίως τὸ εὐσεβές του φρόνημα, καθὼς κατὰ τόν τρόπο αὐτὸν θὰ παροτρύνει διὰ τοῦ ἀτομικοῦ του παραδείγματος τοὺς ὑπηκόους του νὰ διάγουν βίο εὐσεβῆ. Ταυτοχρόνως, θὰ ἐξωραΐζει τὴν εἰκόνα του στὴ συνείδηση τῶν ὑπηκόων του καὶ θὰ ἐνισχύει τα αἰσθήματα σεβασμοῦ ποὺ τρέφουν ἐκεῖνοι γι’ αὐτόν. Ὡς ἐνδεδειγμένο τρόπο γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ στόχου αὐτοῦ ὁ ἀφηγητής των Βασιλειῶν προτείνει τὴ συμμετοχὴ τοῦ αὐτοκράτορος στὴ λατρευτικὴ ζωή της
Ἐκκλησίας.
Κωνσταντίνου Παΐδα, Τὸ Θεωρητικὸ ἡγεμονικὸ πρότυπο στὸ ἱστορικό ἔργο τοῦ Ἰωσὴφ Γενεσίου Περὶ Βασιλειῶν, Βυζαντινὰ Σύμμεικτα, τόμος 26, σελ. 218-219