Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας ο Όσιος Χατζηγιώργης
Ο μακάριος και θεοφόρος πατήρ ημών Χατζη-Γεώργιος εγεννήθη εις τόπον ευλογημένον της Ανατολής από γονείς ευσεβείς, οι οποίοι τον ανέθρεψαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Από τα παιδικά του χρόνια έδειχνε σημεία θείας κλήσεως· αγαπούσε τη σιωπή, απέφευγε τα παιχνίδια και αποσυρόταν σε ήσυχους τόπους για να προσεύχεται. Συχνά οι οικείοι του τον έβρισκαν με δάκρυα, χωρίς να γνωρίζουν την αιτία — εκείνος όμως έκλαιγε από θείο πόθο.
Όταν ανδρώθηκε, άναψε μέσα του πόθος ασίγαστος για την ακτημοσύνη και την αφιέρωση στον Θεό. Άφησε λοιπόν πατρίδα, συγγενείς και κάθε γήινη φροντίδα και πορεύθηκε προς τον Άθωνα, τον περιβόλι της Παναγίας. Εκεί εκάρη μοναχός και παρέδωσε τον εαυτό του ολοκληρωτικά στην υπακοή και στην άσκηση.
Επιθυμώντας μεγαλύτερη ησυχία, αποσύρθηκε σε ερημικά καλύβια και σπήλαια. Η τροφή του ήταν λίγη και απλή, ο ύπνος ελάχιστος, και η καρδιά του αδιάλειπτα στραμμένη στον Θεό. Στα χέρια του δεν έλειπε ποτέ το κομποσκοίνι, και η ευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ανέβαινε από τα χείλη του σαν ανάσα. Για την αγάπη του προς τους Αγίους Τόπους αξιώθηκε να προσκυνήσει τα ιερά προσκυνήματα στα Ιεροσόλυμα και από τότε ονομάστηκε Χατζη-Γεώργιος.
Η ταπείνωσή του ήταν απερίγραπτη. Όταν κάποιος τον επαινούσε, εκείνος έσκυβε και άλλαζε λόγο, λέγοντας πως είναι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος. Προτιμούσε να τον θεωρούν απλό και αγράμματο παρά να δοξαστεί από ανθρώπους. Γι’ αυτό και η χάρη του Θεού κατοικούσε πλούσια μέσα του. Πολλοί μαρτυρούσαν ότι είχε διάκριση και διορατικότητα, και ότι ο λόγος του έφερνε παρηγοριά στις ψυχές.
Παρότι αγαπούσε την ησυχία, δεν αρνιόταν την αγάπη προς τους αδελφούς. Όποιος πήγαινε σε αυτόν με πόνο, έφευγε ελαφρωμένος. Έλεγε:
«Η καρδιά που πονά για τον αδελφό της γίνεται θρόνος του Θεού».
Όταν πλησίασε το τέλος του, προείδε την κοίμησή του. Με ειρήνη και χαρά προετοιμάστηκε, ευχαρίστησε τον Θεό για όλα και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Κατόπιν παρέδωσε το πνεύμα του ήσυχα, σαν να αποκοιμήθηκε, το έτος 1886, αφήνοντας στους πατέρες ευωδία πνευματική και βεβαία ελπίδα ότι ανεπαύθει μετά των αγίων.
Πνευματική παρακαταθήκη
Οι μαθητές και συνασκητές του συνόψιζαν τη διδασκαλία του σε μια φράση που συχνά επαναλάμβανε:
«Κράτα την καρδιά σου χαμηλά και τον νου σου στον ουρανό».
Έτσι ο Όσιος Χατζη-Γεώργιος έμεινε στη μνήμη της αγιορειτικής παράδοσης ως τύπος ησυχαστή, άνθρωπος προσευχής, ταπείνωσης και αγάπης.
Διηγήσεις από τον βίο του
- Η αγάπη στην αφάνεια
Κάποτε μοναχοί επαινούσαν μπροστά του την αρετή του. Εκείνος έσκυψε το κεφάλι και είπε:
«Αν ήξερε ο Θεός πόσο κακός είμαι, δεν θα με άφηνε ούτε να αναπνέω».
Έτσι έκρυβε την αρετή του με ταπείνωση.
- Το κομποσκοίνι που δεν άφηνε ποτέ
Τον είδαν να περπατά ακόμη και σε δύσβατο μονοπάτι με το κομποσκοίνι στο χέρι. Όταν τον ρώτησαν αν δεν φοβάται μήπως πέσει, απάντησε:
«Όταν κρατώ το όνομα του Χριστού, Αυτός κρατά εμένα».
- Η προσευχή για τον κόσμο
Κάποιος τον ρώτησε γιατί ζει μόνος. Εκείνος απάντησε:
«Δεν είμαι μόνος· όλος ο κόσμος είναι μαζί μου όταν προσεύχομαι γι’ αυτόν».
Αποφθέγματα
- «Η ταπείνωση είναι το ρούχο του Θεού· όποιος τη φορέσει, Τον φορά».
- «Μη ζητάς να δεις θαύματα· γίνε θαύμα με την υπομονή».
- «Ο άνθρωπος που κατηγορεί τον εαυτό του δεν πέφτει ποτέ».
- «Η σιωπή γεννά την προσευχή και η προσευχή γεννά τον παράδεισο».
Πνευματική διδασκαλία του
Ολόκληρη η ζωή του συνοψίζεται σε τρεις λέξεις που έλεγε συχνά:
Προσευχή – Ταπείνωση – Υπομονή
Αυτές θεωρούσε «τα τρία σκαλοπάτια που ανεβάζουν τον άνθρωπο στον Θεό».
Ο βίος του, γραμμένος από τον Άγιο Παισιο
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ 11/2/2026