Αλαφροπατάνε κι’ έρχονται. Θαρρείς πάνω στους ήλιους των μεσημεριών – ο χειμώνας αναβάλλεται για το βράδι-. Τώρα ο Θεός και το φως σπλαχνίζονται τον κόσμο και ανοίγουν και τις πόρτες των ουρανών (νομίζω). Πώς αλλιώς θα νιώθαμε τόσες ψυχούλες να παραστέκονται στο όνειρο που ξαναστήνουμε;
Στην καρδιά της Ευρυτανίας, η παράδοση ζωντανεύει μέσα από τη ματιά ενός παραδοσιακού παππού ηλικίας 93 ετών, που θυμάται τα Χριστούγεννα των παιδικών του χρόνων.
Δειλινό. Ὑπερκόσμια ἡσυχία ἐπικρατεῖ μέσα στὸ Ἱερό. Μιὰ ἐλάχιστη ποσότητα θυμιάματος περιφέρεται ἀκόμη, καὶ καθαγιάζει τὸν ἀέρα, ὁ ὁποῖος σιωπᾶ, συγκλονισμένος, ἀπὸ τὰ φρικτὰ μυστήρια ποὺ ἔζησε στὴν πρωϊνὴ λειτουργία, αὐτόπτης καὶ ἀψευδὴς μάρτυρας, τῆς σφαγῆς τοῦ Ἀμνοῦ, ὑπὲρ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν καὶ ζωῆς αἰωνίου, ἁπάντων ἡμῶν.