Εἶναι γνωστὸ τὸ ἀνέκδοτο μὲ τὸν Διογένη ποὺ συχνὰ κυκλοφοροῦσε στοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας μὲ ἕνα ἀναμμένο φανάρι. Ὅταν τὸν ρωτοῦσαν «γιατί κρατᾶς φανό, ἡμέρα;» αὐτὸς ἀπαντοῦσε «ἀναζητῶ ἄνθρωπο» («ἄνθρωπον ζητῶ»). Ἐμεῖς σήμερα ψάχνουμε ἀνθρώπους ἔμπιστους μὲ τὸν φανὸ τοῦ Διογένους.
Γωνιά της Γλώσσας 140 – Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη: ἀκριτόμυθος