Τὴν Κυριακὴ 1 Μαρτίου 2026 (Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας) ἡ Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη στὴν Ἀθήνα διοργάνωσε ἐκδήλωση στὸν ἱερὸ Ναὸ Ἁγίας Εἰρήνης Γαλατσίου μὲ θέμα: «Τί σημαίνει νὰ εἶσαι ὀρθόδοξος». Τὸ θέμα ἀνέπτυξε ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Σχοινᾶς, ἐφημέριος τοῦ ἱ. Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Ἄλσους Προμπονᾶ. Ἡ ἐκδήλωση ξεκίνησε στὶς 18:00 μὲ τὸν Κατανυκτικὸ Ἑσπερινό. Ἀμέσως μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ ὁ π. Τίτος Γαρεφαλάκης, ἐφημέριος τοῦ ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Εἰρήνης Γαλατσίου, ἀπηύθυνε χαιρετισμό. Ἐν συνεχείᾳ τὸν λόγο πῆρε ὁ π. Γεώργιος, ὁ ὁποῖος τόνισε τὰ ἑξῆς:
Σήμερα κάποιοι ὑποστηρίζουν πὼς ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ προσαρμοστεῖ στὸν σύγχρονο κόσμο. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δὲν εἶναι ἰδεολογία, δὲν εἶναι ἀνθρώπινο δημιούργημα· εἶναι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἐκεῖνος θεμελίωσε. Ἄρα δὲν χρειάζεται νὰ κάνει ἀπολύτως τίποτα γιὰ νὰ προσαρμοστεῖ στὴν ἐποχή μας. Εἶναι πάντα ἐπίκαιρη.
Οἱ σημερινοὶ ὀρθόδοξοι ἔχουμε ἐπαναπαυθεῖ στὸ ὅτι εἴμαστε ὀρθόδοξοι. Στὴν πράξη ὅμως ἀποδεικνύεται πὼς εἴμαστε ἀκατήχητοι. Στὶς μέρες μας κυριαρχεῖ πνεῦμα συγκρητισμοῦ. Ὅλα εἶναι τὸ ἴδιο. Ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν κάποια ἀλήθεια. Ὅλα καλὰ εἶναι. Κάποιοι πᾶνε στὴν Ἐκκλησία, οἱ περισσότεροι ὅμως δὲν πᾶνε. Ἄλλος νηστεύει κατὰ τὸ τυπικὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄλλος κάνει δική του νηστεία, ἐπιλεκτικά. Ἄλλος τηρεῖ μιὰ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ, τὶς περισσότερες ὅμως δὲν τὶς τηρεῖ. Ἄλλος κοινωνεῖ, ἀλλὰ δὲν ἐξομολογεῖται. Αὐτὴ ἡ κατάσταση δυστυχῶς θὰ χρονίζει ὅσο θὰ στεκόμαστε μακριὰ ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση καὶ ἄρα μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ σχέση μας μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι σχέση ἀγάπης, ὅπως κηρύττουν οἱ Πατέρες, ποὺ ἀναφέρονται στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου μὲ λόγια ἐρωτικά: «Σὲ νυμφίε μου ποθῶ καὶ σὲ νυμφίε μου ζητῶ», ἀναφωνοῦν οἱ ἅγιοι μάρτυρες. Τὸ νὰ εἶμαι ὀρθόδοξος σημαίνει νὰ εἶμαι ἐρωτευμένος μὲ τὸν Χριστό. Ἄρα πρέπει νὰ διαβάζω τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή, τί λένε οἱ Πατέρες, τί λένε οἱ βίοι τῶν ἁγίων.
Σήμερα στεκόμαστε στὰ χαρίσματα τῶν ἁγίων, ἀλλὰ δὲν ἐνδιαφερόμαστε νὰ ἀνακαλύψουμε πὼς ἀπέκτησαν αὐτὰ τὰ χαρίσματα. Διότι τὰ χαρίσματα εἶναι ὅ,τι λέει ἡ λέξη. Χαρίζονται ἀπὸ τὸν Θεό. Τί ἀγῶνα ὅμως ἔκαναν οἱ ἅγιοι γιὰ νὰ χαριτωθοῦν μὲ τέτοιο τρόπο; Νὰ συγκρίνουμε τὴν ζωή μας μὲ τὴν ζωὴ τῶν ἁγίων. Ὅπως ἐκεῖνοι ζητοῦσαν ἐπιτακτικὰ καὶ μετὰ δακρύων τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ γιατρευτεῖ ἡ ψυχή τους, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο κι ἐμεῖς νὰ ζητᾶμε τὴν θεραπεία καὶ τῆς δικῆς μας ψυχῆς.
Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι δὲν ἔχουμε ὀρθόδοξη αἴσθηση γιὰ τὰ πράγματα. Γιὰ αὐτὸ καὶ τὰ ἑρμηνεύουμε ὅλα κοσμικά. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δὲν λειτουργεῖ ἔτσι. Καταθέτει γόνατα, καταθέτει δάκρυα. Ἡ Ἐκκλησία ἔρχεται καὶ μᾶς λέει (σήμερα Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας) ὅτι δὲν πρέπει νὰ λειτουργοῦμε μὲ προσωπεῖα. Πρέπει νὰ σταματήσουμε νὰ ὑπηρετοῦμε τὸ ἐγώ μας. Νὰ χρησιμοποιήσουμε μὲ σωστὸ
τρόπο τὸ κατ̉ εἰκόνα, ὥστε νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Χριστό, νὰ Τὸν ποθήσουμε καὶ νὰ Τὸν μιμηθοῦμε. Ἐπὶ τούτου χρειάζονται πρακτικὰ βήματα. Νὰ κλείσω τὸ στόμα καὶ ν̉ ἀνοίξω τὰ μάτια μου. Νὰ πάψω νὰ βλέπω τὸ στραβό, τὸ λειψὸ καὶ ν̉ ἀναζητῶ τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὸν λόγο τῶν πραγμάτων. Νὰ ἔχω πνεῦμα μαθητείας. Μόνον ἔτσι μαθαίνουμε νὰ μένουμε μέσα στὸ ἐργαστήριο ἁγιότητος ποὺ ὀνομάζεται Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Παράδεισος ἐπὶ τῆς γῆς. Ὅταν ζῶ ταπεινὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία, τότε εἶμαι ὀρθόδοξος.
Ὅλος ὁ κόσμος ποθεῖ (εἴτε τὸ ξέρει εἴτε ὄχι) νὰ γνωρίσει ἕναν πραγματικὰ ὀρθόδοξο ἄνθρωπο. Ὀ ὀρθόδοξος ἄνθρωπος διδάσκει μὲ τὴν ζωή του, μὲ τὸ παράδειγμά του. Ὁ ὀρθόδοξος εἶναι σὰν ἕνα κερὶ ποὺ φωτίζει. Νὰ πάψουμε νὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὸ κακό, νὰ σταματήσουμε νὰ εἴμαστε μίζεροι. Νὰ ζήσουμε τὴν ἁγιότητα ποὺ βιώνεται μόνο μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἄς ἀκολουθήσουμε τὸν ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς ποὺ εἶναι ὁ τρόπος τῶν ἁγίων μας. Μόνον ἔτσι θὰ ζήσουμε τὴν αἰώνια μακαριότητα τοῦ Παραδείσου ἀπὸ τοῦτο τὸν κόσμο, ἀπὸ τούτη τὴν ζωή. Μία μακαριότητα καὶ μία χαρὰ ποὺ δὲν συγκρίνεται μὲ τίποτα πάνω σὲ τούτη τὴν γῆ.
Ἡ Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη εὐχαριστεῖ θερμὰ τὸν π. Τίτο Γαρεφαλάκη, καθὼς καὶ ὅλους τοὺς ἱερεῖς τοῦ ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Εἰρήνης Γαλατσίου γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ ὀργάνωση τῆς ἐκδήλωσης καὶ τὴν φιλοξενία τους. Τέλος, εὐχαριστοῦμε θερμὰ καὶ τὸν π. Γεώργιο Σχοινᾶ γιὰ τὴν πνευματικὴ ὁμιλία του.
