Του Θοδωρή Σπηλιώτη
Την περίοδο 1955-1958, οι Έλληνες της Κύπρου με αρχηγό τον Γεώργιο Γρίβα επαναστάτησαν εναντίον των Άγγλων κατακτητών και κατάφεραν να ελευθερώσουν την Κύπρο. Ωστόσο δεν πέτυχαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και οι Μεγάλες Δυνάμεις αναγνώρισαν την Κύπρο ως ανεξάρτητο κράτος.
Επιπλέον αναγνώρισαν τους Τούρκους του νησιού ως μειονότητα και τους παραχώρησαν πολλά δικαιώματα, καθώς και την συμμετοχή τους στην Κυπριακή Βουλή. Το 1963, κατόπιν διαφωνιών με τους Έλληνες, οι Τούρκοι αποχώρησαν από την Κυπριακή κυβέρνηση και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ταραχές και προβλήματα σε απομακρυσμένες περιοχές.
Μια από αυτές ήταν και το χωριό Κοφίνου. Το χωριό εξελίχθηκε σε ισχυρό στρατηγείο των Τούρκων.
Στις 15 Νοεμβρίου 1967, ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο οποίος ήταν και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας διέταξε τον Γεώργιο Γρίβα να επιτεθεί στους Τούρκους στην Κοφίνου. Ο Γεώργιος Γρίβας με τον στρατό του επιτέθηκε στο μικτό χωριό Άγιος Θεόδωρος και το απελευθέρωσε εύκολα.
Στη συνέχεια έφθασε στην Κοφίνου, όπου συγκρούστηκε με τους Τούρκους. Στην μάχη σκοτώθηκαν 24 Τούρκοι και 9 τραυματίστηκαν. Από τους Έλληνες σκοτώθηκε ένας και δύο τραυματίστηκαν.
Η Τουρκία καταδίκασε την επίθεση των Ελλήνων και απείλησε με στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο. Όμως με την παρέμβαση της Αμερικής και με την υποχώρηση της Ελληνικής δικτατορίας να αποσύρει από την Κύπρο την Ελλαδική στρατιωτική μεραρχία, η Τουρκία υποχώρησε από τις διεκδικήσεις της.
Δυστυχώς η υποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας , αποδυνάμωσε σημαντικά την άμυνα του νησιού και οι Τούρκοι προχώρησαν στην δημιουργία Ενωμένης διοίκησης των περιοχών τους. Επίσης η εμφύλια σύγκρουση της δικτατορίας με την Κυπριακή κυβέρνηση, οδήγησαν τους Τούρκους να εισβάλουν στο νησί το 1974 και να κατέχουν παράνομα μέχρι και σήμερα το 37 % της Κύπρου.