“Κάτι σαν” είναι η περίπτωση γιατί αλλιώς πως να περιγράψεις αυτή την απολείτουργη γαλήνη, την ηρεμία που απλώνεται μέσα σου σαν σκιερός κισσός σιωπηλός, ευεργετικός, δροσίζων, αγιάζων και επικαλυπτικός των όποιων μεριμνών….
Σαν να έγινε μια εξοχή το εντός σου και οι άνθρωποι γύρω, οπού απολαμβάνατε μαζί τον καφέ στο αρχονταρίκι του ναού, ήταν όμορφοι, με την γλυκύτητα της θείας κοινωνίας ακόμη στις μορφές τους και με την ευωδιά του βασιλικού να αναβλύζει από τις ανάσες και τον λόγο τους.
Εν Παλιουρίω, δίπλα στα θαύματα