Ὅπως εἶναι γνωστό, δὲν ὑπάρχει καμμία γραπτὴ ἢ ἄλλη πηγὴ ποὺ νὰ ἀποδίδει στοὺς Χριστιανοὺς τὴν καταστροφὴ-ἀπολάξευση τῶν ἀνατολικῶν, δυτικῶν καὶ βόρειων μετοπῶν τοῦ Παρθενώνα, κατὰ τὴν μετατροπή του σὲ ἐκκλησία ἢ ἀργότερα.
Ο “Ιερός Βραχος” των Αθηναίων είναι διεθνώς ξακουστός για τα αρχιτεκτονικά του αριστουργήματα, συμπεριλαμβάνοντας τον Παρθενώνα, ένα μνημείο εκπληκτικής απλότητας και ομορφιάς.
Ἐξύπνησαν τὰ παλληκάρια τοῦ Ὀδυσσέως πρωΐ – πρωῒ καὶ ρίχνοντας τυχαῖα τὰ μάτια στὴν Ἀκρόπολι, ροδοκόκκινη ἀπὸ τὸ πρῶτο γλυκοχάραγμα, εἶδαν κάτι παράξενο. Οἱ ἐχθροὶ ἀνεβασμένοι ἐπάνω στὸν Παρθενῶνα, κατέστρεφαν τὰ ὡραῖα ἐκεῖ μνημεῖα.
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, ο Παρθενώνας υπήρξε χριστιανικός ναός. Από το 500 ως το 1450, για κάτι λιγότερο από μία χιλιετία, ο ναός της παρθένου Παλλάδας λειτούργησε ως ναός της Θεοτόκου Παρθένου και υπήρξε θρησκευτικό προσκυνηματικό κέντρο μεγάλης σημασίας καθ’ όλη την ιστορία του Βυζαντίου.
Στην ανθρωποκεντρική αρχιτεκτονική κατασκευή του Παρθενώνα δεν υπάρχει καμία ευθεία! Αντιθέτως, υπάρχουν ανεπαίσθητες καμπύλες και μάλιστα αδιόρατες, πού δίνουν όμως την εντύπωση ότι ο στυλοβάτης π.χ. είναι ευθύς και εντελώς επίπεδος. Ανάλογη είναι και η καμπύλη των επιστυλίων.