Η Ενωμένη Ρωμηοσύνη στη Μυτιλήνη και συγκεκριμένα στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Μιχούς, τέλεσε σήμερα 16 Νοεμβρίου 2025 το ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού Γέροντος Γρηγορίου Παπασωτηρίου, κτήτορος και γέροντος της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου στη Μεταμόρφωση Χαλκιδικής και πνευματικού χιλιάδων χριστιανών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Από νωρίς η Εκκλησία γέμισε από τους πιστούς που προσήλθαν από την ενορία τα γύρω χωριά και από τη Μυτιλήνη. Η ατμόσφαιρα κατανυκτική και η Χάρη του Γέροντα έκανε την ατμόσφαιρα στη εκκλησία μυσταγωγική .
Στην ακολουθία προΐστατο ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητρόπολης Μυτιλήνης ο οποίος και ανέπτυξε στο κήρυγμά του το σημερινό Ευαγγέλιο και κατέληξε να μιλήσει θεόπνευστα για τον Γέροντα αφού διάβασε το βιογραφικό του.
Στο τέλος του μνημοσύνου ένα πνευματικό παιδί του Γέροντα διάβασε ένα κείμενο εκ καρδίας, όπου φαινόταν η άρρηκτη εν ΧΩ σχέση του Γέροντα με τα παιδιά του, ο τρόπος που τα καθοδηγούσε προς τον Ιησού Χριστό χωρίς συναισθηματισμούς και ιδιοτροπίες.
Μετά τη θεία Λειτουργία μοιράστηκαν σε όλους τους εκκλησιαζομένους βιβλία με τους λόγους του Γέροντος Γρηγορίου, προσφορά της Μονής του και μικρές εικόνες και τεύχη της Ενωμένης Ρωμιοσύνης – η δε ενορία του Αγίου Δημητρίου Μυχούς προσέφερε πλούσια εδέσματα σε όλους τους εκκλησιαζομένους εις μνήμην του Γέροντος.
Η όλη ατμόσφαιρα ήταν ζεστή και αδελφική εν ΧΩ κάτι που ο ίδιος Γέροντας δίδασκε και παρότρυνε στο κόσμο που τον επισκεπτόντουσαν στο Μοναστήρι του ως αντίδοτο στον απαρηγόρητο περιβάλλον που ζούμε σήμερα.
Η προσφορά του Γέροντα σε όλους τους ανθρώπους είτε τον γνωρίσαν είτε όχι είναι αγαπητική και κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την βοήθεια που έχει δεχτεί από εκείνον.
Τέλος θέλουμε να ευχαριστούμε εκ καρδίας όλους όσοι προσήλθατε σήμερα, για να τιμήσουμε προσευχητικώς τη μνήμη του μακαριστού Γέροντος Γρηγορίου Παπασωτηρίου. Η παρουσία σας και η κοινή μας δέηση αποτελούν μαρτυρία αγάπης προς έναν άνθρωπο που έζησε «ἐν ἡσυχίᾳ καὶ τάξει πνευματικῇ», προσφέροντας σε όλους την ευωδία του Χριστού.
Ο Γέροντας, με τον λόγο τον αληθινό και την καρδιά την ειρηνική, υπήρξε στήριγμα, παρηγοριά και οδηγός για πολλούς. Μας δίδαξε με τη σιωπή του, με τη διακριτική ευχή, με τον άκοπο λόγο της αγάπης· μας έδειξε ότι η οδός της σωτηρίας περνά μέσα από την ταπείνωση, την υπακοή και την αδιάλειπτη μνήμη του Θεού.
Σήμερα, τελώντας το μνημόσυνό του, δεν αναπολήσαμε απλώς το παρελθόν, αλλά ζητήσαμε από τον Κύριο να χαρίσει στη μακάρια ψυχή του ανάπαυση «ἐν σκηναῖς δικαίων». Και μαζί, ζητήσαμε και για εμάς την ειρήνη, τη διάκριση και το φως που εκείνος μοίραζε απλόχερα.
Είθε ο Θεός να μας αξιώνει να κρατούμε ζωντανή την πνευματική του παρακαταθήκη και να μιμούμαστε την πραότητα, την απλότητα και την καθαρή του καρδιά.
Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.
Ο Θεός να ευλογεί όλους μας.
Ο Γέροντας Γρηγόριος, κατά κόσμον Δημήτριος Παπασωτηρίου, γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1940στην Παλαιοκώμη Σερρών από ευλαβείς γονείς, τον Αλέξιο και την Ευθυμία.
Από την παιδική του ηλικία τον χαρακτήριζε η έφεση για την εν Χριστώ ζωή και πολύ νωρίς ένοιωσε την θείαν κλήση για την ιερωσύνη και την ολοκληρωτική αφιέωρση στον Κύριο δια της μοναχικής πολιτείας. Έτσι μετά το πέρας των σπουδών του στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. έρχεται στην Ι.Μητρόπολη Κασσανδρείας, όπου χειροτονείται διάκονος και ιερεύς από τον μακαριστό Μητροπολίτη κ.Συνέσιο Βισβίνη. Κατά την παραμονή του στον Πολύγυρο ο Γέροντας μαζί με άλλους πατέρες κάτω από την καθοδήγηση του π.Σπυρίδωνα Τραντέλη (μετέπειτα Μητροπολίτη του Λαγκαδά) αποτελούν μια ομάδα που διακονούν τον λαό του Θεού, αλλά και τα παιδιά του μαθητικού οικοτροφείου αρρένων του Πολυγύρου με πολλή αγάπη και αυτοθυσία.
Ο Γέροντας από τα φοιτητικά του χρόνια αγάπησε ιδιαιτέρως το Άγιον Όρος. Το επισκεπτόταν συχνότατα και ιδιαιτέρως συνδέθηκε με την Ι.Μ.Οσίου Διονυσίου και τον μακαριστό Καθηγούμενο π.Γαβριήλ που έγινε πνευματικός του επί σειρά ετών. Σταθμός όμως κυρίως για την πορεία του Γέροντα ήταν η γνωριμία του με τον όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Συνδέθηκε μαζί του με άρρηκτο πνευματικό δεσμό γενόμενος μαθητής του και αγωνιζόμενος δια βίου να μιμηθεί την αγία βιοτή του. Μάλιστα ο όσιος Παΐσιος έγινε και πνευματικός του ανάδοχος κατά την μοναχική κουρά του Γέροντος Γρηγορίου στο κελλί του Τιμίου Σταυρού το έτος 1977.
Το έτος 1970 η φλόγα της ησυχίας οδηγεί τον π. Γρηγόριο στο ερειπωμένο τότε Μετόχι της Ι. Μ. Οσ. Διονυσίου στην Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, όπου με την ευλογία του οικείου Επισκόπου εγκαθίσταται σε ένα μοναχικό κελλί-παράγκα δίπλα στον Ναό του Τιμίου Προδρόμου.
Αυτός ο τόπος στο εξής έγινε η παλαίστρα των μεγάλων του ασκητικών αγώνων και το ορμητήριο για την ιερατική-ποιμαντική του διακονία εδώ στην Χαλκιδική. Ο Θεός μόνο γνωρίζει τους ασκητικούς
του μόχθους και κόπους προκειμένου να διακονήσει τον λαό του Θεού με τις οδοιπορίες, το κήρυγμα, την εξομολόγηση, τις ιερές Ακολουθίες, τις αγρυπνίες, τις θείες Λειτουργίες. Ο άγιος Πορφύριος που παρευρέθηκε σε θεία Λειτουργία το 1974 σχολίασε: «Όταν λειτουργεί ο παπα-Γρηγόρης, όλος ο Θεός είναι μέσα του και όλος ο παπα-Γρηγόρης είναι μέσα στον Θεό».
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης μαζί με το μακαριστό Γέροντα Γρηγόριο και τη μακαριστή Γερόντισσα Ευφημία στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Μεταμορφώσεως Χαλκιδικής
Με την προτροπή ή μάλλον εντολή του όσίου Παϊσίου το έτος 1975 ξεκινά η ζωή του Μοναστηριού. Η Ι.Μονή Διονυσίου παραχωρεί την απαραίτητη έκταση για την ανέγερση του Ι. Ησυχαστηρίου. Οι μακαριστοί Καθηγούμενοι π. Γαβριήλ και π. Χαράλαμπος με πολλή αγάπη συμπαραστέκονται στον Γέροντα Γρηγόριο διαβλέποντας ότι ο έρημος πλέον τόπος του παλαιού Μετοχίου θα μεταβληθεί σε όαση πνευματική. Τότε εγκαθίσταται και η πρώτη ομάδα πνευματικών τέκνων του Γέροντα, που αποτέλεσε τον πυρήνα της μετέπειτα αδελφότητας. Ως πρώτη Καθηγουμένη ορίζεται η Ελένη Πασχάλογλου από το Ροδολίβος Σερρών -η ίδια ούσα πνευματικό τέκνο του Γέροντος Γρηγορίου-, η μετέπειτα Γερόντισσα Ευγημία, η οποία εξεδήμησε προς Κύριος σχεδόν πέντε μήνες μετά την «κοίμηση» του Γέροντα ύστερα από 45 έτη θυσιαστικής διακονίας στην Μονή.
Η ζωή του π.Γρηγορίου στο εξής αναλώνεται σε κόπους υλικούς και πνευματικούς για την ανέγερση του Ησυχαστηρίου, για την καθοδήγηση των Μοναζουσών, αλλά και στην μεγάλη του προσφορά ως ιερουργού, ιεροκήρυκος και κυρίως πνευματικού πατέρα στον λαό του Θεού. Ο Γέροντας που αποστρεφόταν την κοσμική προβολή και αγάπησε την ταπείνωση και την αφάνεια, τώρα γίνεται πια πολύ γνωστός ως ο παπα-Γρηγόρης ο Πνευματικός. Εκατοντάδες ψυχές βρήκαν κοντά του τον δρόμο για την σωτηρία, χιλιάδες ξεκουράστηκαν κάτω από το πετραχήλι του, αμέτρητοι βοηθήθηκαν από τις θεόσοφες παραινέσεις του.
Ο μακαριστός Γέροντας σε όλη του την ζωή υπέφερε από πολλές ασθένειες, τις οποίες βάσταζε με πολλή υπομονή και δοξολογική διάθεση σαν να έπασχε άλλος. Ιδίως τα τελευταία έτη ήταν σταυρός επώδυνου δοκιμασίας και ιωβείου υπομονής, γιατί οι πόνοι και οι ασθένειες έφθασαν στο αποκορύφωμα.
Ο καλός Θεός θέλοντας να ξεκουράσει τον καλό ποιμένα και πιστό Του οικονόμο τον κάλεσε κοντά Του μετά από αιφνίδιο εγκεφαλικό στις 19 Νοεμβρίου του έτους 2019. Η εξόδιος Ακολουθία και η ταφή ετελέσθησαν στις 21 Νοεμβρίου, την ημέρα των Εισοδίων, την γενέθλια ημέρα του Μονστηριού, τότε που πριν 45 χρόνια ο άγιος Παΐσιος έδωσε την ευχή και την εντολή στον παπα-Γρηγόρη νε ξεκινήσει το μεγάλο έργο για το οποίο θυσίασε την ζωή του.
Την ευχή του να έχουμε!
