Κάτι σαν να ξέκοψε ένα κομμάτι του Παραδείσου και βολεύτηκε ανάμεσα στις καρέκλες των χριστιανών, μεταξύ των δακτύλων όπου ξέμειναν ψίχουλα αντιδώρου αόρατα, ή και στις “καλημέρες” που σαν μικρά χαρτάκια προσωπικών πανηγύρεων κολλούσαν στα ενδύματα των χριστιανών, με περίεργη αντανάκλαση στις κουβέντες τους.
Ήταν όλα αγαπημένα αυτό το πρωινό της Κυριακής 14 Σεπτεμβρίου, της Κυριακής του Σταυρού. Χρισμένα με κείνη την αγάπη που ξέκοψε από το μακρινό τότε της Σταύρωσης και ακολουθεί, ως μυστικό έλεος, όσους ψάχνουν να ξαποστάσουν στην σκιά του Σταυρού, με τον δικό τους σταυρό τιμή, ευλογία και κραταίωμα. Εκείνον τον σταυρό που ήταν το μικρό χρυσό σταυρουδάκι της βάπτισής, έγινε ο σταυρός που κρέμασαν στο λαιμό τους για να φαίνονται πως στο όνομά Του είναι περήφανοι και έμεινε εκεί για να θεάται ο σταυρός της βάπτισης τον σταυρό που όρισε ο Κύριος να πάρουν στους ώμους και να πορευτούν αυτοί που τους δόθηκε να γίνουν μιμητές Του. Αλλά και πάλι όσο ο καθένας μπορούσε, όσο άντεχε, όσο εβούλετο, τελικά, καθώς η υπόθεση του σταυρού είναι και αυτή θέμα ελευθερίας για τον άνθρωπο όπως και για τον Υιό του Θεού που ελεύθερα εβουλήθη να σταυρωθεί για να ελαφρύνει (μέχρι σωτηρίας) ο σταυρός των ανθρώπινων ώμων….
Κάτι σαν επισκέψεις αγγέλων, αγίων, κεκοιμημένων επ’ ελπίδι (του διπλανού κοιμητηρίου) έδιναν χρυσάφια στο πρωινό. Δεν ήθελες να τα μαζέψεις, τα άφηνες να πλουτίζει η Κυριακή και στην δύση να γίνουν αναθήματα για το τέμπλο του ναού, για τον Χριστό, την Παναγιά τον Αη Νικόλα και τους άλλους Αγίους που, ατέλειωτα χρόνια τώρα, συντροφεύουν την μεγάλη σιωπή του χώρου και φρουρούν τις έρημες οικίες του χωριού ώσπου να ευλογήσει ο Θεός καινούργιες ανάσες στον τόπο των πατέρων μας.
Και να λάμψει, λέει, τότε με το περισσευάμενο χρυσάφι ένας μεγάλος σταυρός στο έμπα του χωριού, να γεμίσει ο τόπος φωνές μικρών παιδιών με χρυσά σταυρουδάκια στα στήθη και ο αέρας να ευωδιάσει τα λιβάνια των οικιών, όπου στις εστίες θα ψήνονται πατάτες ορφανές γιατί του Σταυρού είναι νηστεία. Αλλά τότε θα είναι πάλι Κυριακή γιατί Κυριακή είναι η αναστάσιμη δόξα του Θεού και οι επί γης αναστάσεις των τόπων και ανθρώπων μάλλον Κυριακή θα γίνονται, οπότε καταλύει το έλαιον….
Εν Παλιουρίω, ανήμερα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και πλησιστίως των θαυμάτων!