Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες καὶ ἰδιαιτέρως οἱ νεώτεροι ἔχουμε πλέον ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὴν ὑπέροχη ἑλληνική μας γλῶσσα, τὸ ὄχημα τοῦ θείου καὶ ἀνθρωπίνου λόγου. Μὴν γνωρίζοντας δὲ παράλληλα καὶ τὴν ἱστορική μας συνέχεια παραμένουμε ὄχι μόνον ἀποκομμένοι ἀπὸ τὸ παρελθὸν ἀλλὰ κυριολεκτικὰ χωρὶς γνώση καὶ ὅπλα γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν συγχρόνων δυσκολιῶν.
«Ἐν ταῖς ζάλαις ἐφεῦρον σε λιμένα…» (ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ)