Του Θεόδωρου Σπηλιώτη
Σαν σήμερα 23 Ιουλίου 776 π.Χ., ξεκινούν οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες.
Πιο συγκεκριμένα, οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν αθλητικοί αγώνες, στους οποίους αγωνίζονταν Έλληνες που ζούσαν χωρισμένοι και απλωμένοι σε ένα μεγάλο γεωγραφικό χώρο, χωρίς να είναι ενιαίο κράτος όπως σήμερα.
Οι Ολυμπιακοί αγώνες ξεκίνησαν από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι ήθελαν να οργανώσουν μια εκδήλωση που θα ενώνει τους Έλληνες μεταξύ τους.
Η πρώτη επίσημη Ολυμπιάδα ξεκίνησε από το 776 έως το 772 π.Χ. και ονομάστηκε Ολυμπιάδα του Κοροίβου, επειδή ο Κόροιβος από την Ηλεία, ήταν ο πρώτος νικητής στο πρώτο και μοναδικό αγώνισμα του απλού σταδίου (τρέξιμο).
Την περίοδο που ξεκινούσε η καινούργια Ολυμπιάδα, οι πόλεμοι σταματούσαν. Οι αθλητές των αγώνων και οι επίσημοι απεσταλμένοι κάθε χώρας, ονομάζονταν Θεωροί.
Αν κάποια πόλη στο διάστημα των Ολυμπιακών αγώνων άρχιζε πόλεμο, η Ολυμπιακή Βουλή την καταδίκαζε σε βαρύ πρόστιμο και αν δεν το πλήρωνε την κήρυσσε αποσυνάγωγο, δηλαδή δεν περνάνε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες αθλητές από την συγκεκριμένη πόλη, πράγμα που κάθε πόλη το θεωρούσε ντροπή. Ακόμη, αν κάποιος πολίτης ενοχλούσε κάποιον άλλον πολίτη με οποιοδήποτε τρόπο, αντιμετώπιζε βαριά ποινή.
Επίσης στις μέρες της μεγάλης γιορτής, απαγόρευαν να πατήσει κάποιος στο έδαφος της Ηλείας οπλισμένος.
Επιπρόσθετα υπήρχε αυστηρός νόμος της Ολυμπιακής βουλής, ο οποίος απαγόρευε με θανατική ποινή στις γυναίκες να παρακολουθούν τους αγώνες. Μόνο μια γυναίκα είχε το δικαίωμα να παρακολουθεί τους αγώνες και μάλιστα στην πιο τιμητική θέση, στην ιέρεια της Δήμητρας.
Ο απλός αγώνας δρόμου, το στάδιον, ήταν το πρώτο αγώνισμα που καθιερώθηκε. Στη συνέχεια καθιερώθηκαν και άλλα αγωνίσματα, όπως η πάλη. Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Θησέας ήταν αυτός που ανακάλυψε την τεχνική της πάλης, έτσι ώστε ο νικητής να μην εξαρτάται από την σωματική του δύναμη, αλλά από την τεχνική, την ευελιξία και την ταχύτητα των κινήσεών του.
Έπειτα καθιερώθηκε η πυγμαχία, το παγκράτιο ( συνδυασμός πάλης και πυγμαχίας), το πένταθλο και οι ιππικοί αγώνες.
Μετά από το τέλος του αγωνίσματος του πεντάθλου, οι Ελλανοδίκες (οι ανώτατοι άρχοντες κριτές και διοργανωτές των Ολυμπιακών Αγώνων), στεφάνωναν όλους τους νικητές που είχαν κερδίσει στις τρεις ημέρες των αγώνων με το πολυπόθητο και απλό στεφάνι από κλαδί αγριελιάς, που ονομαζόταν κότινος. Την αγριελιά αυτή που φύτρωνε στον ναό του Δία, λέγανε ότι την είχε φυτέψει με τα ίδια του τα χέρια ο Ηρακλής. Ένα αγόρι από αρχοντική οικογένεια της Ηλείας, που έπρεπε να ζουν οι γονείς του, διάλεγαν για να κόψει τα κλωνάρια της αγριελιάς με χρυσό ψαλίδι. Αφού έπλεκαν τα στεφάνια, τα άφηναν πάνω στο χρυσελεφάντινο τραπέζι της Ιπποδαμείας, στο ναό της Ήρας, όπου θα τα φορούσαν οι νικητές. Δεν υπήρχε μεγαλύτερο και ακριβότερο δώρο για έναν αθλητή από το σεμνό στεφάνι της αγριελιάς.